الگوی حکمرانی نوین در تعلیم و تربیت؛ سنتز نظری مولفه های نوآوری، یادگیری ژرف و زیست بوم تربیت آینده پژوهانه

دگرگونی های ساختاری در عرصه های فناوری، فرهنگ و اجتماع، نظام های آموزشی را با ضرورت بازنگری در مبانی و کارکردهای سنتی روبه رو ساخته است. هدف از پژوهش حاضر، تبیین ابعاد تحول زا در آموزش وپرورش با تمرکز بر هم افزایی میان نوآوری های فرایندی، الگوهای یادگیری پایدار و رویکردهای تربیت آینده نگر می باشد. در این راستا، با بهره گیری از روش تحلیل اسنادی و بررسی متون تخصصی، مولفه های کلیدی اثرگذار بر پویایی محیط های یادگیری شناسایی شدند. یافته ها نشان داد که گذار از آموزش حافظه محور به سمت یادگیری شایستگی محور، مستلزم بازتعریف هویت حرفه ای معلمان از انتقال دهندگان دانش به طراحان سناریوهای یادگیری و تسهیل گران تعامل است. همچنین نتایج بیانگر آن بود که نوآوری آموزشی زمانی به تغییر پایدار منجر می شود که با عدالت در دسترسی، اخلاق فناوری و تقویت عاملیت یادگیرنده پیوند یابد. بر این اساس، تربیت آینده نگر نه صرفا به معنای تجهیز دانش آموزان به مهارت های فنی، بلکه به معنای پرورش توانمندی های راهبردی نظیر تفکر انتقادی، سازگاری در شرایط ابهام و مسئولیت پذیری در قبال آینده های محتمل است.واژگان کلیدی: حکمرانی آموزشی، یادگیری عمیق، نوآوری سیستمی، تربیت آینده پژوهانه، شایستگی های راهبردی، بازمهندسی برنامه درسی