بازآفرینی هویت مدرسه در تلاطم های عصر عدم قطعیت: راهبردی برای گذار از ایستایی ساختاری به زیست بوم یادگیرنده

پویایی های فزاینده و گسست های پارادایمیک در ساحت های فناوری، فرهنگ و اجتماع، نهاد مدرسه را در وضعیتی میان ماندگی و دگرگونی قرار داده و ضرورت بازاندیشی در شالوده های هستی شناختی و معرفت شناختی آموزش را به یک اولویت راهبردی بدل کرده است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی ابعاد بنیادین تعلیم و تربیت در دوران گذار و ترسیم نقشه راهی برای تحول نظام مند مدارس، از رویکرد سنتی به مدل های تاب آور و پویا انجام یافت. این مطالعه با اتکا به روش توصیفی-تحلیلی و با بررسی انتقادی اسناد بالادستی و ادبیات نوین پژوهشی، به شناسایی گره گاه های تحول در ساختارهای صلب آموزشی پرداخت. یافته های تحقیق مبین آن است که عبور از بحران کارآمدی در مدارس، مستلزم چرخشی هستی شناختی از مفهوم «انتقال دانش» به «تولید معنا» و بازتعریف نقش کنشگران آموزشی در قالب تسهیل گران و کیوریتورهای یادگیری است. نتایج نشان داد که استقرار یک زیست بوم یادگیرنده، منوط به توسعه شایستگی های دیجیتال، ارتقای عاملیت حرفه ای معلمان و گذار از ارزیابی های حافظه محور به سنجش های عملکردی و موقعیتی است. در نهایت، پیشنهاد می شود سیاست گذاران با پذیرش اصل انعطاف پذیری و تمرکززدایی، بستر لازم را برای تبدیل مدارس به سازمان هایی خودتنظیم گر و پاسخگو به نیازهای زیست جهان آینده فراهم آورند.واژگان کلیدی: بازآفرینی آموزشی، تحول پارادایمیک، زیست بوم یادگیرنده، عدم قطعیت، عاملیت حرفه ای.