سنجش پیوندهای بنیادین: ادراک عدالت آموزشی، سازه امید و مشارکت فعال در میدان یادگیری

عدالت آموزشی به عنوان زیرساختی ترین عنصر در محیط های یادگیری، فراتر از توزیع فیزیکی منابع، نقشی محوری در بازآفرینی هویت روانی و انگیزشی دانش آموزان ایفا می کند. این پژوهش با هدف واکاوی پیوند میان ادراکات دانش آموزان از انصاف در فضای مدرسه و متغیرهای کلیدی امید تحصیلی و مشارکت کلاسی تدوین شده است. یافته های به دست آمده نشان می دهد که برداشت مثبت از عدالت توزیعی، رویه ای و تعاملی، مستقیما با افزایش سطح امید به آینده و تمایل به کنشگری در فعالیت های آموزشی همبستگی معنادار دارد. به عبارت دیگر، عدالت ادراک شده نه تنها یک متغیر محیطی، بلکه یک کاتالیزور درونی است که دانش آموز را از انفعال به مشارکت فعال سوق می دهد و بستر روانی لازم برای ترسیم اهداف بلندمدت را فراهم می کند. واژگان کلیدی: ادراک عدالت آموزشی، امیدواری تحصیلی، مشارکت کلاسی، کنشگری یادگیرنده،