پرورش ذهن پرسشگر و نقاد در کلاسی که پاسخ های قطعی را به تعویق می اندازد

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تعویق پاسخ های قطعی در پرورش ذهن پرسشگر و نقاد در محیط های آموزشی انجام شده است. روش پژوهش، کتابخانه ای و مبتنی بر مرور نظام مند مطالعات حوزه فلسفه تعلیم و تربیت، روان شناسی شناختی و آموزش تفکر نقاد است. یافته ها نشان می دهد که مفهوم «داوری معلق» که توسط جان دیویی به عنوان یکی از ارکان اساسی تفکر تاملی معرفی شده، نقشی بنیادین در ایجاد فضایی برای پرسشگری عمیق و تفکر نقاد ایفا می کند. کلاسی که در آن معلم از ارائه فوری پاسخ های قطعی خودداری کرده و به جای آن، «زمان انتظار» کافی برای تفکر و پردازش به هنرجویان می دهد، زمینه ساز شکل گیری عادت های فکری ارزشمندی همچون گشودگی ذهنی، کاوش در جایگزین ها و مقاومت در برابر قضاوت های شتابزده می شود. پژوهش ها نشان می دهد که استفاده از تکنیک های پرسشگری موثر، ایجاد ساختارهایی برای سوال پردازی هنرجویان، و طراحی فعالیت های یادگیری مبتنی بر کنکاش، می تواند به طور معناداری توانایی تفکر نقاد و استقلال فکری هنرجویان را افزایش دهد. این پژوهش بر ضرورت بازنگری در نقش معلم از «انتقال دهنده پاسخ» به «تسهیل گر پرسش» و طراحی محیط های یادگیری که در آن ها ابهام و تعویق پاسخ به عنوان بخشی طبیعی از فرآیند یادگیری پذیرفته می شود، تاکید دارد.واژگان کلیدی: تفکر نقاد، ذهن پرسشگر، داوری معلق، زمان انتظار، یادگیری مبتنی بر پرسش، آموزش تفکر