مدل یابی رابطه تعلق به مدرسه، تاب آوری تحصیلی و بهزیستی روان شناختی دانش آموزان

مدرسه تنها محیطی برای انتقال دانش و سنجش پیشرفت تحصیلی نیست، بلکه یکی از مهم ترین بسترهای شکل گیری روابط اجتماعی، احساس امنیت، رشد هیجانی و تقویت توانایی مقابله با دشواری های زندگی به شمار می رود. کیفیت تجربه دانش آموزان در مدرسه می تواند بر میزان تعلق آنان به محیط آموزشی، ظرفیت بازگشت پس از شکست های تحصیلی و سطح بهزیستی روان شناختی آنان اثر بگذارد. پژوهش حاضر با هدف مدل یابی رابطه تعلق به مدرسه، تاب آوری تحصیلی و بهزیستی روان شناختی دانش آموزان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی و مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را دانش آموزان تشکیل دادند و نمونه گیری به شیوه خوشه ای چندمرحله ای انجام گرفت. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های تعلق به مدرسه، تاب آوری تحصیلی و بهزیستی روان شناختی استفاده شد. یافته های مدل نشان داد تعلق به مدرسه با تاب آوری تحصیلی و بهزیستی روان شناختی رابطه مستقیم و معنادار دارد. همچنین تاب آوری تحصیلی با بهزیستی روان شناختی رابطه مثبت و معناداری نشان داد و نقش میانجی آن در رابطه میان تعلق به مدرسه و بهزیستی روان شناختی تایید شد. بر اساس نتایج، تقویت روابط حمایتگرانه، مشارکت دانش آموزان در امور مدرسه و ایجاد فرصت برای تجربه موفقیت می تواند به ارتقای هم زمان تاب آوری تحصیلی و بهزیستی روان شناختی کمک کند.واژگان کلیدی: تعلق به مدرسه، تاب آوری تحصیلی، بهزیستی روان شناختی، دانش آموزان، مدل یابی معادلات ساختاری.