بازاندیشی در ظرفیت های آموزش هوشمند برای ارتقای کیفیت یادگیری و اثربخشی تدریس؛ رویکردی مبتنی بر تجربه های حرفه ای معلمان

تحول دیجیتال در نظام های آموزشی، زمینه شکل گیری الگوهای نوین یادگیری را فراهم کرده و استفاده از بسترهای آموزش هوشمند را به یکی از محورهای اصلی توسعه آموزشی تبدیل کرده است. این بسترها با فراهم کردن امکان دسترسی آسان به منابع آموزشی، تسهیل ارتباط میان معلمان و دانش آموزان، تنوع بخشی به روش های تدریس و افزایش انعطاف پذیری در فرایند آموزش، ظرفیت قابل توجهی برای ارتقای کیفیت یادگیری ایجاد کرده اند. با وجود این، میزان موفقیت آن ها به عواملی همچون مهارت حرفه ای معلمان، کیفیت طراحی آموزشی، امکانات زیرساختی، میزان مشارکت یادگیرندگان و نحوه بهره گیری از قابلیت های فناوری وابسته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی ظرفیت های آموزش هوشمند در ارتقای کیفیت یادگیری و اثربخشی تدریس از دیدگاه معلمان انجام شده است. نتایج بیانگر آن است که استفاده هدفمند از ابزارهای آموزش دیجیتال، در صورت همراهی با برنامه ریزی آموزشی مناسب و توانمندسازی کاربران، می تواند زمینه بهبود عملکرد آموزشی، افزایش مشارکت دانش آموزان، تقویت تعاملات یادگیری و ارتقای کیفیت فرایند تدریس را فراهم سازد. همچنین توجه به توسعه زیرساخت ها، آموزش مستمر معلمان و بازنگری در شیوه های ارزشیابی، از مهم ترین پیش نیازهای بهره برداری موثر از آموزش هوشمند در نظام آموزش وپرورش به شمار می رود.واژگان کلیدی: آموزش هوشمند، تحول دیجیتال، کیفیت یادگیری، اثربخشی تدریس، معلمان، فناوری آموزشی، یادگیری الکترونیکی.