نقش تاب آوری روانی در ارتقای عملکرد تحصیلی و پایداری آموزشی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تاب آوری روانی در ارتقای عملکرد تحصیلی و پایداری آموزشی دانش آموزان تدوین شده است. تاب آوری روانی به عنوان یکی از مهم ترین سازه های روان شناسی تربیتی، به توانایی فرد در سازگاری با فشارهای تحصیلی، عبور از شکست ها، مدیریت هیجانات منفی و حفظ انگیزه در شرایط دشوار اشاره دارد. در محیط های آموزشی، دانش آموزانی که از سطح بالاتری از تاب آوری برخوردارند، معمولا در برابر اضطراب امتحان، فشارهای درسی، ناکامی های موقت و چالش های محیطی، واکنش های سازنده تری نشان می دهند و مسیر یادگیری خود را با ثبات بیشتری ادامه می دهند. این ویژگی نه تنها در بهبود عملکرد درسی موثر است، بلکه می تواند از فرسودگی تحصیلی، کاهش انگیزش و افت تحصیلی نیز جلوگیری کند. یافته های پژوهش های موجود نشان می دهد که تاب آوری از طریق افزایش خودکارآمدی، بهبود راهبردهای مقابله ای و تقویت نگرش مثبت نسبت به یادگیری، زمینه ساز موفقیت تحصیلی پایدار می شود. بر این اساس، تقویت تاب آوری روانی می تواند به عنوان یکی از مولفه های اساسی در برنامه ریزی های آموزشی و تربیتی مورد توجه قرار گیرد.واژگان کلیدیتاب آوری روانی، عملکرد تحصیلی، دانش آموزان، پایداری آموزشی، موفقیت تحصیلی، انگیزش تحصیلی