نقش سازوکارهای روان شناختی در ارتقای یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان: تمرکز بر تاب آوری در بستر آموزشی

پژوهش حاضر با هدف بررسی جایگاه تاب آوری روانی در ارتقای یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تدوین شده است. تاب آوری به عنوان یکی از مهم ترین سازه های روان شناسی مثبت گرا، توانایی فرد در سازگاری با فشارهای تحصیلی، مقابله با شکست های آموزشی و حفظ انگیزش در شرایط دشوار را نشان می دهد. در محیط های آموزشی امروز که دانش آموزان با انواع فشارهای شناختی، هیجانی و اجتماعی روبه رو هستند، برخورداری از تاب آوری می تواند نقش تعیین کننده ای در استمرار یادگیری، کاهش اضطراب و بهبود عملکرد تحصیلی داشته باشد. این مقاله با رویکردی تحلیلی به بررسی ارتباط میان تاب آوری و پیشرفت آموزشی پرداخته و نشان می دهد که این ویژگی روان شناختی نه تنها یک خصیصه فردی، بلکه یکی از عوامل مهم در کیفیت بخشی به فرآیند آموزش و یادگیری است. یافته های نظری و پژوهشی بیانگر آن است که دانش آموزان تاب آور در مواجهه با ناکامی های تحصیلی، از راهبردهای مقابله ای موثرتری استفاده می کنند و در نتیجه، عملکرد پایدارتر و موفق تری از خود نشان می دهند.واژگان کلیدیتاب آوری روانی، پیشرفت تحصیلی، یادگیری، دانش آموزان، روان شناسی تربیتی، عملکرد آموزشی