بررسی نقش رضایت شغلی و خودکارآمدی حرفه ای معلمان در کیفیت تدریس و اثربخشی آموزشی

مقاله حاضر با هدف بررسی نقش رضایت شغلی و خودکارآمدی حرفه ای معلمان در کیفیت تدریس و اثربخشی آموزشی تدوین شده است. مسئله اصلی مقاله بر این فرض استوار است که کیفیت آموزش تنها به محتوای درسی، برنامه آموزشی و امکانات مدرسه وابسته نیست، بلکه وضعیت روانی، نگرش حرفه ای و باور معلم نسبت به توانایی های خود در فرایند تدریس نقشی تعیین کننده دارد. در این چارچوب، رضایت شغلی به عنوان احساس مثبت معلم نسبت به محیط کار، منزلت حرفه ای، روابط سازمانی، امنیت شغلی و امکان رشد حرفه ای بررسی می شود و خودکارآمدی حرفه ای به عنوان باور معلم به توانایی خود در مدیریت کلاس، طراحی یادگیری، برانگیختن دانش آموزان و حل مسائل آموزشی مورد تحلیل قرار می گیرد. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی- توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که رضایت شغلی می تواند انگیزه، تعهد، پویایی و مسئولیت پذیری معلمان را تقویت کند و خودکارآمدی حرفه ای موجب افزایش اعتماد آموزشی، انتخاب روش های تدریس موثرتر، مدیریت بهتر کلاس و ارتقای تعامل معلم و دانش آموز می شود. نتیجه مقاله بیانگر آن است که ترکیب رضایت شغلی و خودکارآمدی حرفه ای، زمینه ساز بهبود کیفیت تدریس و افزایش اثربخشی آموزشی در مدرسه است.

کلیدواژه ها:

رضایت شغلی معلمان ، خودکارآمدی حرفه ای ، کیفیت تدریس ، اثربخشی آموزشی ، انگیزه حرفه ای ، مدیریت کلاس