هوش مصنوعی در مهندسی نرم افزار آموزشی: تحول در طراحی و توسعه سامانه های یادگیری دیجیتال

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تحول آفرین هوش مصنوعی (AI) در مهندسی نرم افزار و تاثیر آن بر طراحی و توسعه سامانه های نرم افزاری انجام شده است. با گسترش مدل های زبانی بزرگ (LLMs) و ابزارهای تولید کد مبتنی بر هوش مصنوعی، فرآیندهای سنتی تحلیل، طراحی، پیاده سازی، آزمون و نگهداشت نرم افزار دستخوش دگرگونی بنیادین شده اند (Vaswani et al.، ۲۰۱۷؛ Chen et al.، ۲۰۲۱). روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی از نوع کتابخانه ای است و داده ها از طریق مطالعه اسنادی منابع معتبر علمی بین المللی و فارسی گردآوری شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد هوش مصنوعی در چهار حوزه کلیدی مهندسی نرم افزار — یعنی تولید خودکار کد، پیش بینی عیوب نرم افزاری، آزمون خودکار و بهینه سازی معماری سامانه ها — بهبود قابل توجهی در بهره وری، کیفیت و کاهش زمان توسعه ایجاد کرده است (Ziegler et al.، ۲۰۲۲؛ Harman et al.، ۲۰۱۲). با این حال، چالش هایی نظیر صحت سنجی خروجی مدل ها، مسائل اخلاقی، مالکیت فکری و نیاز به بازتعریف مهارت های مهندسان نرم افزار همچنان پابرجاست (Vaithilingam et al.، ۲۰۲۲). نتایج پژوهش حاکی از آن است که آینده مهندسی نرم افزار در هم افزایی انسان و هوش مصنوعی، به ویژه در بستر آموزش و یادگیری دیجیتال، رقم خواهد خورد و بازطراحی برنامه های درسی رشته هاییدواژه را ضروری می سازد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مهندسی نرم افزار ، مدل های زبانی بزرگ ، تولید خودکار کد ، آزمون نرم افزار ، یادگیری دیجیتال