یادگیری ترکیبی و بازآفرینی محیط های آموزشی پس از تحول دیجیتال

تحول دیجیتال در سال های اخیر، ساختار و کارکرد محیط های آموزشی را با تغییرات اساسی مواجه ساخته و ضرورت بازنگری در شیوه های سنتی آموزش را افزایش داده است. در این میان، یادگیری ترکیبی به عنوان رویکردی که ظرفیت های آموزش حضوری و دیجیتال را با یکدیگر تلفیق می کند، می تواند زمینه ساز بازآفرینی محیط های آموزشی و ایجاد تجربه های یادگیری انعطاف پذیر، تعاملی و یادگیرنده محور باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش یادگیری ترکیبی در بازآفرینی محیط های آموزشی پس از تحول دیجیتال و شناسایی فرصت ها، چالش ها و الزامات اجرای آن انجام شده است. این پژوهش با رویکرد مروری و از طریق بررسی منابع و مطالعات مرتبط انجام گرفت. یافته ها نشان می دهد که یادگیری ترکیبی می تواند با افزایش انعطاف پذیری، شخصی سازی یادگیری، گسترش دسترسی به منابع آموزشی، تقویت تعامل و تغییر نقش معلم و دانش آموز، به تحول محیط های آموزشی کمک کند. بااین حال، تحقق این ظرفیت ها مستلزم توسعه زیرساخت های دیجیتال، توانمندسازی معلمان، توجه به عدالت آموزشی و رعایت اصول اخلاقی و امنیتی است.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، تحول دیجیتال ، محیط های آموزشی ، فناوری آموزشی ، یادگیری هوشمند ، آموزش دیجیتال ، شخصی سازی یادگیری.