مدرسه پویا: تلفیق فناوری های نوین آموزشی و رویکردهای روان شناختی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 25

فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EICLC01_170

تاریخ نمایه سازی: 22 شهریور 1405

چکیده مقاله:

تحولات شتابان فناوری و تغییرات گسترده در نیازهای آموزشی، اجتماعی و روان شناختی دانش آموزان، ضرورت بازاندیشی در ساختار و کارکرد مدارس را بیش از پیش آشکار ساخته است. در این میان، مفهوم مدرسه پویا به عنوان الگویی نوین در نظام آموزشی، بر ایجاد محیطی یادگیرنده، انعطاف پذیر، مشارکت محور و متناسب با ویژگی های فردی و اجتماعی دانش آموزان تاکید دارد. هدف این مقاله، بررسی نقش تلفیق فناوری های نوین آموزشی با رویکردهای روان شناختی در شکل گیری و توسعه مدرسه پویا است. در این رویکرد، فناوری هایی همچون هوش مصنوعی، واقعیت مجازی و افزوده، سامانه های یادگیری الکترونیکی، محتوای چندرسانه ای و ابزارهای یادگیری تعاملی، نه صرفا به عنوان ابزار انتقال محتوا، بلکه به عنوان بسترهایی برای شخصی سازی یادگیری، افزایش مشارکت و تقویت مهارت های شناختی و اجتماعی دانش آموزان مورد توجه قرار می گیرند. از سوی دیگر، بهره گیری از اصول روان شناسی یادگیری، روان شناسی مثبت گرا، نظریه های انگیزشی و رویکردهای شناختی اجتماعی می تواند به ایجاد محیطی امن، حمایتگر و انگیزاننده منجر شود که در آن تفاوت های فردی، نیازهای عاطفی و ظرفیت های شناختی دانش آموزان مورد توجه قرار گیرد. یافته های این بررسی نشان می دهد که تلفیق هدفمند فناوری و رویکردهای روان شناختی می تواند موجب افزایش انگیزش تحصیلی، خودتنظیمی، مشارکت فعال، احساس تعلق به مدرسه، خلاقیت و توانایی حل مسئله در دانش آموزان شود. همچنین، مدرسه پویا با فراهم کردن فرصت های یادگیری شخصی سازی شده و تعاملی، نقش معلم را از انتقال دهنده صرف اطلاعات به تسهیلگر، راهنما و طراح تجربه های یادگیری تغییر می دهد. بااین حال، تحقق این الگو مستلزم توجه هم زمان به چالش هایی همچون شکاف دیجیتال، توانمندسازی معلمان، حفظ حریم خصوصی، استفاده اخلاقی از هوش مصنوعی، زیرساخت های فناورانه و جلوگیری از وابستگی افراطی به فناوری است. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که مدرسه پویا زمانی تحقق می یابد که فناوری در خدمت اهداف تربیتی و روان شناختی قرار گیرد و با نیازهای واقعی یادگیرندگان و اقتضائات محیط آموزشی هماهنگ شود. بنابراین، طراحی مدارس آینده باید بر پایه رویکردی یکپارچه شکل گیرد که در آن فناوری، روان شناسی و pedagogical innovation در جهت پرورش یادگیرندگانی مستقل، خلاق، تاب آور و آماده برای مواجهه با چالش های جهان معاصر به کار گرفته شوند.

کلیدواژه ها:

مدرسه پویا ، فناوری های نوین آموزشی ، روان شناسی یادگیری ، یادگیری شخصی سازی شده ، هوش مصنوعی در آموزش.

نویسندگان

معصومه صیفی

کارشناسی ارشد برق الکترونیک، دانشگاه آزاد خوراسگان، اصفهان

زهره گرجی

کارشناس علوم تجربی ، دانشگاه آزاد اسلامی خوراسگان اصفهان

فاطمه منصوریان

کارشناسی ارشدمشاوره وراهنمایی، دانشگاه آزاد مرودشت فارس

زهره خانی دهج

کارشناسی زبان انگلیسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد