رابطه خودکارآمدی تحصیلی و اشتیاق به یادگیری با میانجی گری انگیزش پیشرفت

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ساختاری خودکارآمدی تحصیلی و اشتیاق به یادگیری با میانجی گری انگیزش پیشرفت در میان دانش آموزان به مرحله اجرا درآمد. روش پژوهش از نظر هدف، کاربردی و بر حسب نحوه گردآوری داده ها، توصیفی–همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان دوره دوم ابتدایی تشکیل دادند که بر اساس جدول کرجسی و مورگان، نمونه ای به حجم ۲۸۵ نفر با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی جینگ و مورگان (۱۹۹۹)، مقیاس اشتیاق به یادگیری فردریکس، بلومنفلد و پاریس (۲۰۰۴) و پرسشنامه انگیزش پیشرفت هرمنس (۱۹۷۰) بود. روایی سازه ابزارها با تحلیل عاملی تاییدی و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ احراز گردید. جهت تحلیل داده ها از آزمون های همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری به کمک نرم افزار تحلیل آماری استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که اثر مستقیم خودکارآمدی تحصیلی بر اشتیاق به یادگیری مثبت و معنادار است. همچنین، خودکارآمدی تحصیلی تاثیر مستقیم، مثبت و معناداری بر انگیزش پیشرفت داشت و انگیزش پیشرفت نیز به نوبه خود اشتیاق به یادگیری را به شکل معناداری تبیین نمود. علاوه بر این، آزمون بوت استرپ نشان داد که متغیر انگیزش پیشرفت نقش میانجی معناداری در پیوند میان خودکارآمدی تحصیلی و اشتیاق به یادگیری دانش آموزان ایفا می کند. بنابراین، ارتقای باورهای خودکارآمدی از طریق بسترسازی انگیزشی، نقش تعیین کننده ای در افزایش تعامل و اشتیاق تحصیلی فراگیران دارد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، اشتیاق به یادگیری ، انگیزش پیشرفت ، دانش آموزان ، مدل یابی معادلات ساختاری.