جایگاه راهبردی آموزش و پرورش در ارتقاء فهم سیاسی و تربیت اجتماعی - آموزشی دانش آموزان

توجه به امر تعلیم و تربیت از دیر باز در تاریخ بشر وجود داشته و مورد توجه بوده است. فلاسفه واندیشمندان مسلمان وغربی در باره اهمیت وجایگاه تعلیم و تربیت تحقیقات زیادی انجام داده اند. ازمیان دانشمندان مسلمان خواجه نصیرالدین طوسی (اخلاق ناصری )، غزالی (کیمیای سعادت )، ابن سینا (تدابیر المنازل)وازمیان غربی ها افرادی مانند : افلاطون ، ارسطو، جان دیوئی، پستالوزی، ژان ژاک روسو، ژان پیاژه و...را میتوان نام برد که نظراتی را درباره امر تعلیم وتربیت ارائه داده اند. آقای محمد رضایی در کتاب خود به عنوان ناسازه های گفتمان مدرسه «تحلیلی از زندگی روزمره دانش آموزی» به بررسی ونقد سیاست ها وتغییرات ساختاری در نظام آموزش وپرورش کشور پرداخته است وی به ناکارآمدی دستگاه های مربوطه اشاره کرده وتاکید نموده که مدرسه وظیفه اصلی خود را به خوبی ایفا نکرده است . وی در چارچوب نظریه ساختارگرای انتقادی به برجسته سازی نقش نهاد مدرسه به عنوان یک نهاد ایدئولو ژیک حاکمیتی می پردازد. به عبارت دیگر در مقام تئوری و نظر مباحث زیادی ازسوی اندیشمندان مسلمان وغربی مطرح گردیده است اما در بعد عملی تحقیقی جامع در خصوص سیاست پژوهی نظام آموزش و پرورش کشور وجود ندارد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، فهم سیاسی ، تربیت اجتماعی.