تغییر پارادایم های آموزشی از انتقال دانش به پرورش شایستگی های فردی و اجتماعی

تحولات شتابان اجتماعی، فرهنگی و فناورانه، نظام های آموزشی را با ضرورت بازنگری در اهداف، محتوا و شیوه های یاددهی–یادگیری مواجه ساخته است. در پارادایم سنتی، آموزش عمدتا بر انتقال دانش، حفظ اطلاعات و بازتولید مطالب تاکید داشت؛ در حالی که رویکردهای نوین، پرورش شایستگی های فردی و اجتماعی و آماده سازی یادگیرندگان برای مواجهه با مسائل پیچیده زندگی را در مرکز توجه قرار داده اند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تغییر پارادایم های آموزشی از انتقال دانش به پرورش شایستگی های فردی و اجتماعی و با رویکرد مروری انجام شده است. در این پژوهش، مطالعات و دیدگاه های نظری مرتبط با آموزش شایستگی محور، مهارت های قرن بیست ویکم، یادگیری فعال، شایستگی های عاطفی و اجتماعی و نقش فناوری های نوین مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهد که آموزش معاصر نیازمند گذار از دانش محوری صرف به رویکردی جامع است که در آن دانش، مهارت، نگرش و ارزش ها به صورت یکپارچه توسعه یابند. تفکر انتقادی، خلاقیت، حل مسئله، خودتنظیمی، ارتباط موثر، همکاری، همدلی و مسئولیت پذیری اجتماعی از مهم ترین شایستگی های موردنیاز یادگیرندگان محسوب می شوند. بر این اساس، تحول نقش معلم، فعال شدن یادگیرنده، بازنگری برنامه درسی و ارزشیابی و استفاده هدفمند از فناوری، از الزامات تحقق پارادایم جدید آموزشی است.

کلیدواژه ها:

پارادایم آموزشی ، انتقال دانش ، شایستگی های فردی ، شایستگی های اجتماعی ، آموزش شایستگی محور ، مهارت های قرن بیست ویکم ، یادگیری فعال