پیش بینی شدت نشانه های وسواس بر اساس کمال گرایی و عدم تحمل بلاتکلیفی

وسواس از جمله مشکلات روان شناختی است که با افکار مزاحم، تردیدهای مکرر، رفتارهای اجباری و نیاز شدید به اطمینان همراه است و می تواند عملکرد فردی، خانوادگی، تحصیلی و اجتماعی افراد را تحت تاثیر قرار دهد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش کمال گرایی و عدم تحمل بلاتکلیفی در پیش بینی شدت نشانه های وسواس و تبیین سازوکارهای شناختی و هیجانی مرتبط با این رابطه است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است و مفاهیم کمال گرایی، عدم تحمل بلاتکلیفی و نشانه های وسواس در چارچوب یافته های نظری و پژوهشی بررسی شده اند. نتایج بررسی ها نشان می دهد کمال گرایی ناسازگارانه، به ویژه نگرانی افراطی درباره اشتباه، معیارهای شخصی سخت گیرانه، خودانتقادی و نیاز به عملکرد بی نقص، زمینه افزایش افکار و رفتارهای وسواسی را فراهم می کند. عدم تحمل بلاتکلیفی نیز با افزایش ادراک تهدید، دشواری در پذیرش ابهام، تردید مداوم، اطمینان جویی و تلاش برای کنترل موقعیت های نامطمئن، شدت نشانه های وسواس را افزایش می دهد. هم زمانی این دو ویژگی می تواند چرخه ای از نگرانی، ارزیابی افراطی پیامدها، اجتناب از خطا و رفتارهای تکراری ایجاد کند. بر این اساس، توجه به کاهش کمال گرایی ناسازگارانه و افزایش توانایی تحمل بلاتکلیفی می تواند در طراحی برنامه های پیشگیرانه و مداخلات روان شناختی مرتبط با کاهش نشانه های وسواس اهمیت داشته باشد.

کلیدواژه ها:

وسواس ، کمال گرایی ، عدم تحمل بلاتکلیفی ، نشانه های وسواس ، اطمینان جویی ، تردید