بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر مشارکت یادگیرندگان

مشارکت فعال یادگیرندگان یکی از عوامل اساسی در اثربخشی فرایند یاددهی یادگیری و دستیابی به یادگیری عمیق محسوب می شود. روش های تدریس فعال با انتقال محوریت آموزش از معلم به یادگیرنده، زمینه تعامل، همکاری، تفکر، حل مسئله و مشارکت در فعالیت های آموزشی را فراهم می کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر مشارکت یادگیرندگان و شناسایی مهم ترین عوامل موثر بر اثربخشی این روش ها انجام شده است. این پژوهش با رویکرد مروری و با بررسی مطالعات و منابع علمی مرتبط انجام گرفت. یافته های پژوهش نشان می دهد روش هایی مانند یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله و پروژه، کلاس معکوس، یادگیری کاوشگری و بازی وارسازی می توانند مشارکت رفتاری، شناختی، عاطفی و اجتماعی یادگیرندگان را تقویت کنند. همچنین، افزایش انگیزش، تعامل با همسالان، استقلال یادگیری و فرصت کاربرد عملی دانش از مهم ترین سازوکارهای اثرگذاری روش های فعال هستند. بااین حال، اثربخشی این روش ها به آمادگی معلم، کیفیت طراحی آموزشی، امکانات، زمان و ویژگی های یادگیرندگان وابسته است. بنابراین، استفاده هدفمند و متناسب از روش های تدریس فعال می تواند زمینه شکل گیری محیط های یادگیری پویا، تعاملی و یادگیرنده محور را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس فعال ، مشارکت یادگیرندگان ، یادگیری فعال ، یادگیری مشارکتی ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت کلاسی ، یادگیری دانش آموزمحور