کاربرد هوش مصنوعی در آموزش درس کار و فناوری و تاثیر آن بر خلاقیت و یادگیری دانش آموزان

ظهور فناوری های هوش مصنوعی (AI)، پارادایم های آموزشی را در سراسر جهان با تحولی بنیادین مواجه کرده است. در میان دروس مدرسه ای، درس «کار و فناوری» به عنوان بستری برای پیوند میان دانش نظری و مهارت های عملی، بیشترین پتانسیل را برای ادغام با ابزارهای هوشمند دارد. مقاله حاضر با هدف بررسی دقیق کاربرد هوش مصنوعی در این درس و تحلیل تاثیر آن بر مولفه های خلاقیت و یادگیری دانش آموزان تدوین شده است. روش پژوهش بر پایه سنتز مطالعات تطبیقی انجام شده در یک دهه اخیر استوار است. یافته ها نشان می دهند که هوش مصنوعی نه تنها به عنوان یک ابزار کمکی، بلکه به عنوان یک «همکار خلاق» (Co-creator) عمل می کند. در محیط های آموزشی مجهز به سیستم های هوشمند، دانش آموزان از یادگیری منفعل و تکراری به سمت حل مسائل پیچیده فنی حرکت کرده و قابلیت های تفکر الگوریتمی و طراحی خلاقانه در آنان ارتقا می یابد. مقاله حاضر استدلال می کند که مدل های زبانی بزرگ و محیط های شبیه سازی مبتنی بر هوش مصنوعی، می توانند محدودیت های فیزیکی کارگاه های مدرسه ای را از میان برداشته و بستری نامحدود برای آزمون و خطا فراهم کنند. با این حال، بهره برداری بهینه از این فناوری، مستلزم گذار از آموزش «ابزارمحور» به آموزش «مسئله محور» است؛ جایی که معلم نقش تسهیل گر را ایفا می کند. این پژوهش ضمن شناسایی چالش های اخلاقی و فنی، راهکارهایی برای ادغام سیستماتیک هوش مصنوعی در برنامه درسی کار و فناوری ارائه می دهد تا مدارس بتوانند نسل جدیدی از نوآوران را تربیت کنند که با تکیه بر تفکر انتقادی و مهارت های دیجیتال، آماده مواجهه با چالش های بازار کار آینده هستند. یافته های این مطالعه بر این نکته تاکید دارند که هم افزایی انسان و ماشین، کلید اصلی تحول در مهارت های عملی دانش آموزان است و بدون پذیرش این تکنولوژی، برنامه های درسی به سرعت منسوخ خواهند شد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، کار و فناوری ، خلاقیت ، یادگیری فعال ، تفکر الگوریتمی.