نقش آموزگاران در ارتقاء سطح سواد سلامت دانش آموزان مدارس ابتدایی

سواد سلامت یکی از مولفه های اساسی توانمندسازی کودکان و نوجوانان برای حفظ و ارتقای سلامت فردی، خانوادگی و اجتماعی است. دانش آموزان دوره ابتدایی در مرحله ای از رشد قرار دارند که بسیاری از عادات، نگرش ها و رفتارهای مرتبط با سلامت در آنان شکل می گیرد و تثبیت می شود. ازاین رو، مدرسه و به ویژه آموزگاران می توانند نقش مهمی در انتقال مفاهیم سلامت، اصلاح باورهای نادرست، ایجاد نگرش مثبت نسبت به بهداشت و پیشگیری از بیماری ها و تقویت رفتارهای سالم ایفا کنند. هدف این مقاله بررسی نقش آموزگاران در ارتقای سطح سواد سلامت دانش آموزان مدارس ابتدایی و شناسایی چالش ها، ظرفیت ها و راهکارهای موثر در این زمینه است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای و بررسی منابع علمی فارسی و انگلیسی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش سلامت زمانی اثربخش تر خواهد بود که از انتقال صرف اطلاعات فراتر رفته و مهارت هایی همچون تصمیم گیری، تفکر انتقادی، ارزیابی اطلاعات سلامت، خودمراقبتی، ارتباط موثر و مسئولیت پذیری را در دانش آموزان تقویت کند. آموزگار می تواند با استفاده از روش های فعال تدریس، داستان، بازی، فعالیت گروهی، موقعیت های واقعی، فناوری های آموزشی و مشارکت خانواده، مفاهیم سلامت را به بخشی از زندگی روزمره دانش آموز تبدیل کند. همچنین، همکاری میان آموزگار، مربی امور تربیتی، مراقب سلامت، مشاور، خانواده و مدیریت مدرسه برای ایجاد محیط سالم و پایدار ضروری است. در نهایت، ارتقای سواد سلامت در مدارس ابتدایی نیازمند برنامه ریزی منسجم، توانمندسازی معلمان، تولید محتوای متناسب با سن، استفاده صحیح از فناوری و توجه همزمان به ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی و دیجیتال سلامت است.

کلیدواژه ها:

سواد سلامت ، آموزگار ، دانش آموزان ابتدایی ، آموزش سلامت ، مدرسه سالم ، خودمراقبتی ، پیشگیری ، سلامت دانش آموزان.