تاثیر قصه گویی دیجیتال بر بهبود اختلالات خواندن (نارساخوانی) در دانش آموزان پایه دوم و سوم ابتدایی

نارساخوانی شایع ترین اختلال یادگیری در دانش آموزان ابتدایی است که تاثیر منفی بر عملکرد تحصیلی و سلامت روان آنان دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر قصه گویی دیجیتال بر بهبود اختلالات خواندن (صحت، سرعت و روانی، و درک مطلب) در دانش آموزان نارساخوان پایه های دوم و سوم ابتدایی انجام شد.این پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. ابزار گردآوری داده ها، آزمون خواندن و نارساخوانی (نما) بود. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه تحت آموزش قصه گویی دیجیتال قرار گرفت و گروه کنترل آموزش معمول دریافت کرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) تحلیل شد.قصه گویی دیجیتال بر نمره کل خواندن تاثیر معنی داری داشت (۰/۰۰۱ > P، ۰/۵۴۲ = η²) و بر تمامی مولفه های خواندن شامل صحت (۰/۵۱۲ = η²)، سرعت و روانی (۰/۴۸۱ = η²) و درک مطلب (۰/۵۳۵ = η²) با اندازه اثر بزرگ، تاثیر مثبت و معنی داری نشان داد. همچنین مهارت های رمزگشایی و آگاهی واج شناختی دانش آموزان نیز بهبود یافت. قصه گویی دیجیتال به عنوان یک مداخله موثر و جذاب می تواند به بهبود اختلالات خواندن در دانش آموزان نارساخوان پایه های دوم و سوم ابتدایی کمک کند. پیشنهاد می شود این رویکرد در برنامه های آموزشی و توانبخشی این دانش آموزان گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

قصه گویی دیجیتال ، نارساخوانی ، اختلالات خواندن ، دانش آموزان ابتدایی ، آزمون خواندن و نارساخوانی (نما).