تحلیل نقش عدالت در اعمال مقررات شهرسازی بر کاهش نارضایتی شهروندان (مطالعه موردی منطقه ۹ شهرداری شیراز)

این پژوهش با هدف بررسی نقش عدالت در اعمال مقررات شهرسازی بر نارضایتی شهروندان در منطقه ۹ شهرداری شیراز انجام شده است. نویسنده با تکیه بر مبانی نظری عدالت رویه ای و عدالت تعاملی، بر این نکته تاکید می کند که ادراک شهروندان از انصاف در فرآیندهای اداری، شفافیت تصمیم ها، بی طرفی در اجرا و کیفیت برخورد کارکنان با مردم، در شکل گیری رضایت یا نارضایتی شهری نقش تعیین کننده دارد. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر داده های پرسشنامه ای و تحلیل رگرسیون همزمان است. بر اساس یافته های مقاله، عدالت در اجرای مقررات شهرسازی با نارضایتی شهروندان رابطه معنادار دارد و می تواند بخشی از تغییرات آن را تبیین کند.یافته های نظری و کاربردی مقاله نشان می دهد که هرچه فرایند اجرای مقررات شهرسازی منصفانه تر، شفاف تر و پاسخگوتر باشد، میزان نارضایتی شهروندان کاهش می یابد. در مقابل، ابهام در ضوابط، برخوردهای سلیقه ای، فقدان پاسخگویی و احساس تبعیض در رسیدگی به درخواست های شهروندان، زمینه کاهش اعتماد عمومی و افزایش نارضایتی از مدیریت شهری را فراهم می کند. از این رو، عدالت در اجرای ضوابط شهرسازی صرفا یک اصل حقوقی یا اداری نیست، بلکه مولفه ای موثر در ارتقای سرمایه اجتماعی، مشروعیت تصمیمات شهری و تقویت همکاری شهروندان با شهرداری محسوب می شود.با وجود اهمیت نتایج، مقاله در گزارش برخی مولفه های روش شناختی با ابهام مواجه است؛ از جمله اطلاعات مربوط به حجم نمونه، شیوه نمونه گیری، ویژگی های ابزار گردآوری داده ها و شاخص های روایی و پایایی پرسشنامه به طور کامل ارائه نشده است. همچنین میان برخی ارقام گزارش شده در نتایج رگرسیون و تفسیر نویسنده از میزان تبیین نارضایتی شهروندان، ناسازگاری مشاهده می شود. با این حال، جهت گیری کلی نتایج بر ضرورت استقرار سازوکارهای شفاف، پاسخگو، بی طرفانه و شهروندمدار در فرایند اجرای مقررات شهرسازی در منطقه ۹ شهرداری شیراز دلالت دارد.

کلیدواژه ها:

عدالت در اعمال مقررات شهرسازی ، عدالت رویه ای ، عدالت تعاملی ، نارضایتی شهروندان ، شهرداری شیراز ، منطقه ۹