«هوش مصنوعی و آینده یادگیری: از آموزش سنتی تا یادگیری شخصی سازی شده»

گسترش فناوری های هوش مصنوعی، امکان بازاندیشی در شیوه های سازمان دهی یادگیری و پاسخ گویی به تفاوت های فردی یادگیرندگان را افزایش داده است؛ بااین حال، مسئله اصلی آن است که آیا قابلیت های هوش مصنوعی می توانند به تنهایی آموزش یکسان سازی شده را به یادگیری شخصی سازی شده تبدیل کنند یا تحقق چنین گذاری به شرایط پداگوژیک و انسانی گسترده تری نیاز دارد. مقاله حاضر با هدف بررسی تحلیلی نقش هوش مصنوعی در تسهیل گذار از آموزش نسبتا یکسان به یادگیری شخصی سازی شده و تبیین پیامدهای آن برای پداگوژی، نقش معلم و عاملیت یادگیرنده تدوین شده است. پژوهش حاضر از نوع مروری تحلیلی است و با اتکا به ادبیات علمی مرتبط با یادگیری شخصی سازی شده، یادگیری تطبیقی، فناوری های هوشمند، آموزشگرهای هوشمند، تحلیل یادگیری، هوش مصنوعی و هوش مصنوعی مولد، ابعاد مختلف این گذار را تحلیل می کند. در این چارچوب، رابطه میان تفاوت های فردی، انعطاف آموزشی، شخصی سازی، سازگاری فناورانه، طراحی پداگوژیک، عاملیت معلم و یادگیرنده، یادگیری خودتنظیم و ملاحظات اخلاقی و عدالت آموزشی بررسی می شود. تحلیل ادبیات نشان می دهد که هوش مصنوعی ظرفیت هایی برای تحلیل داده های یادگیری، ارائه بازخورد، تولید محتوای متنوع و پشتیبانی از مسیرهای سازگارشونده فراهم می کند؛ اما وجود این قابلیت ها به خودی خود معادل تحقق یادگیری شخصی سازی شده نیست. استدلال مرکزی مقاله این است که شخصی سازی زمانی از یک قابلیت فناورانه به یک تجربه آموزشی معنادار تبدیل می شود که داده های یادگیری و قابلیت های AI با طراحی پداگوژیک، قضاوت حرفه ای معلم، عاملیت یادگیرنده و نظارت انسانی در چارچوبی اخلاقی و عادلانه پیوند بخورند. بنابراین، پیامد اصلی این گذار نه حذف معلم، بلکه بازتعریف نقش او از انتقال دهنده صرف محتوا به طراح، تسهیلگر، ارزیاب و تصمیم گیرنده تربیتی است. در نهایت، مقاله بر ضرورت رویکردی انسان محور تاکید می کند که در آن فناوری در خدمت اهداف تربیتی و یادگیری معنادار قرار گیرد، نه اینکه منطق فناوری جایگزین منطق پداگوژیک شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، یادگیری شخصی سازی شده ، یادگیری تطبیقی ، هوش مصنوعی مولد ، طراحی پداگوژیک ، عاملیت یادگیرنده ، نقش معلم