مروری بر فناوری های نوین حذف هیدروکربن های نفتی از آب با تاکید بر اکوسیستم های تالابی و اکوتوکسیکولوژی

ورود هیدروکربن های نفتی به منابع آب، حاصل فعالیت هایی مانند استخراج و انتقال نفت، پالایش، صنایع پتروشیمی، حمل و نقل دریایی و تخلیه پساب های صنعتی است. این ترکیبات به دلیل پایداری، سمیت، قابلیت تجمع زیستی و آثار نامطلوب بر جوامع آبزی، از مهم ترین آلاینده های محیط های آبی محسوب می شوند. هدف از این مقاله، بررسی و مقایسه فناوری های نوین مورد استفاده برای حذف هیدروکربن های نفتی از آب و پساب و تحلیل مزایا، محدودیت ها و چشم انداز کاربرد آن هاست. در این راستا، روش های فیزیکی، شیمیایی، زیستی، غشایی، جذب سطحی و فرآیند های اکسیداسیون پیشرفته بررسی شدند. نتایج مطالعات نشان می دهد که هیچ روش منفردی برای تصفیه کامل پساب های نفتی در همه شرایط مناسب نیست و کارایی فرآیند به نوع آلاینده، غلظت اولیه، ویژگی های ماتریس آبی، pH، شوری، دما و زمان تماس وابسته است. فرآیند های اکسیداسیون پیشرفته و سامانه های فوتوکاتالیستی ناهمگن، به ویژه در تجزیه ترکیبات آلی مقاوم، عملکرد قابل توجهی دارند؛ بااین حال، مصرف انرژی، هزینه مواد، تولید محصولات حدواسط و دشواری استفاده در مقیاس واقعی از محدودیت های آن هاست. در مقابل، روش های زیستی و فرآیند های ترکیبی می توانند پایداری و سازگاری زیست محیطی بیشتری داشته باشند. همچنین، نتایج نشان می دهد که ارزیابی موفقیت این فناوری ها در اکوسیستم های حساسی مانند تالاب ها، مستلزم سنجش هم زمان راندمان حذف شیمیایی و کاهش سمیت زیستی است. در نهایت، توسعه سامانه های تلفیقی، استفاده از منابع انرژی پایدار و ارزیابی هم زمان حذف آلاینده و سمیت پساب، به عنوان مسیر های اصلی آینده پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

هیدروکربن های نفتی ، پساب نفتی ، هیدروکربن های آروماتیک چندحلقه ای ، اکوسیستم های تالابی ، فرآیند های اکسیداسیون پیشرفته ، فوتوکاتالیز ناهمگن ، سمیت آبزیان