بررسی تاثیر برنامه های فوق برنامه هنری بر تقویت خلاقیت در سنین مدرسه

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه های فوق برنامه هنری بر تقویت خلاقیت دانش آموزان در سنین مدرسه انجام شده است. خلاقیت به عنوان یکی از شایستگی های بنیادین قرن بیست ویکم، نقشی محوری در سازگاری فردی، موفقیت تحصیلی و مهارت های حل مسئله ایفا می کند. با این حال، ساختار غالب برنامه های درسی رسمی به دلیل تاکید بر تفکر همگرا و حافظه محوری، فرصت کافی برای شکوفایی این استعداد فراهم نمی سازد. در این راستا، فعالیت های فوق برنامه هنری (شامل هنرهای تجسمی، نمایشی، موسیقی و صنایع دستی) با فراهم آوردن بستری منعطف، تعاملی و عاری از فشارهای ارزیابی نمره محور، زمینه ساز پرورش تفکر واگرا می شوند. روش این پژوهش از نوع علی-مقایسه ای/نیمه آزمایشی بوده و مبتنی بر بررسی ابعاد گوناگون خلاقیت شامل سیالی، انعطاف پذیری، ابتکار و بسط است. یافته های مستخرج از مبانی نظری و تجربی نشان می دهد که شرکت منظم و هدفمند در برنامه های فوق برنامه هنری، نه تنها منجر به گسترش مولفه های تفکر خلاق و حل مسئله واگرا می گردد، بلکه با بهبود تنظیم هیجان، تاب آوری و خودکارآمدی فردی، انگیزش درونی دانش آموزان را ارتقا می بخشد. همچنین، نتایج حاکی از آن است که ماهیت غیرخطی و اکتشافی هنر به دانش آموزان اجازه می دهد بدون ترس از شکست، دست به آزمون و خطا بزنند و پیوندهای مفهومی نوآورانه ای برقرار کنند. بر این اساس، ادغام هدفمند و ساختاریافته فعالیت های هنری مکمل در تقویم آموزشی مدارس و غنی سازی محیط های یادگیری، ضرورتی انکارناپذیر برای نظام های آموزشی به منظور تربیت نسلی نوآور، مسئله گشا و پویا به شمار می آید

کلیدواژه ها:

برنامه های فوق برنامه ، آموزش هنر ، خلاقیت ، تفکر واگرا ، دانش آموزان.