تاثیر روش های قصه گویی معلم بر درک مفاهیم علمی در دبستان و دبیرستان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های قصه گویی معلم بر درک و تثبیت مفاهیم علمی در میان دانش آموزان مقاطع دبستان و دبیرستان تدوین شده است. آموزش علوم پایه همواره به دلیل انتزاعی بودن مفاهیم، پیچیدگی اصطلاحات و پیوند ضعیف با تجارب زیسته یادگیرندگان با چالش های یاددهی–یادگیری همراه است. در این میان، قصه گویی و روایت گری آموزشی به منزله یک راهبرد پداگوژیک فعال، با کاهش بار شناختی نامربوط و تقویت درگیری عاطفی و شناختی دانش آموزان، فرآیند درک معنایی را تسهیل می کند. در مقطع ابتدایی، قصه گویی تخیلی، تصویری و تعاملی از طریق مجسم سازی رویدادها، بستر مناسبی برای فهم پدیده های عینی و شهودی فراهم می آورد و نگرش مثبت به کاوشگری علمی را پایه ریزی می کند. در مقطع دبیرستان نیز به کارگیری روایت های تاریخی کشف علوم، سناریوهای مبتنی بر مسائل زیست محیطی و فناورانه و قصه گویی دیجیتال، به دانش آموزان امکان می دهد قضایای پیچیده در دروسی مانند فیزیک، شیمی و زیست شناسی را در بستری منطقی، زمینه محور و کاربردی ادراک کنند. نتایج تحلیل مطالعات نشان می دهد استفاده ساختارمند از روایت های علمی نه تنها به تعمیق انتقال اطلاعات از حافظه کاری به حافظه بلندمدت کمک می کند، بلکه سواد علمی، مهارت تفکر انتقادی و یادداری مفاهیم را ارتقا می بخشد. از این رو، توانمندسازی معلمان در طراحی و اجرای تکنیک های داستان سرایی و گنجاندن این رویکرد در برنامه ریزی درسی، به مثابه ابزاری کارآمد برای تحول پداگوژیک و غلبه بر یادگیری سطحی در کلاس های علوم پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

روش های قصه گویی معلم ، درک مفاهیم علمی ، دوره ابتدایی ، دوره متوسطه ، یادگیری زمینه محور.