بررسی مسیر آموزش از انتقال صرف دانش به سمت تجربه ای فعال، معنادار و یادگیرنده محور

تحولات گسترده فناوری و تغییر نیازهای یادگیرندگان در قرن بیست ویکم، نظام های آموزشی را ناگزیر ساخته است تا از الگوهای سنتی آموزش فاصله گرفته و به سمت رویکردهایی حرکت کنند که بتوانند یادگیری را به تجربه ای فعال، عمیق، معنادار و ماندگار تبدیل نمایند. در این میان، یادگیری پایدار به عنوان یکی از مهم ترین اهداف آموزش نوین، تنها در شرایطی محقق می شود که فرایند یاددهی–یادگیری فراتر از انتقال صرف اطلاعات بوده و بر ایجاد انگیزه، مشارکت فعال، تعامل سازنده، تجربه عملی و بهره گیری هوشمندانه از فناوری استوار باشد. بر همین اساس، پژوهش حاضر با تمرکز بر چهار متغیر کلیدی شامل بازی وارسازی، فناوری های نوین آموزشی، انگیزش درونی و تعامل یادگیرندگان، به بررسی نقش این عوامل در بهبود یادگیری پایدار پرداخته است.تحلیل مبانی نظری و پژوهش های انجام شده نشان می دهد که یادگیری پایدار نتیجه عملکرد یک عامل منفرد نیست، بلکه حاصل تعامل مجموعه ای از مولفه های شناختی، هیجانی، اجتماعی و فناورانه است. هر اندازه محیط آموزشی بتواند انگیزه درونی یادگیرندگان را تقویت کند، فرصت تعامل موثر را افزایش دهد، از ظرفیت فناوری های نوین بهره ببرد و تجربه های یادگیری را به شیوه ای جذاب و چالش برانگیز طراحی نماید، احتمال شکل گیری یادگیری عمیق، انتقال پذیر و ماندگار نیز افزایش خواهد یافت. بنابراین، کیفیت یادگیری بیش از هر چیز وابسته به کیفیت طراحی محیط آموزشی و میزان مشارکت فعال یادگیرندگان در فرایند آموزش است.یافته های نظری این پژوهش نشان می دهد که بازی وارسازی فراتر از افزودن عناصر سرگرمی به کلاس درس است و در حقیقت رویکردی آموزشی برای افزایش درگیری ذهنی، تمرکز، پشتکار و اشتیاق یادگیرندگان محسوب می شود. استفاده هدفمند از عناصر بازی مانند امتیازدهی، سطوح پیشرفت، ماموریت های آموزشی، چالش ها، بازخوردهای فوری، رقابت سالم و همکاری گروهی موجب می شود یادگیرندگان با علاقه بیشتری در فعالیت های آموزشی مشارکت کنند و احساس موفقیت، شایستگی و پیشرفت را تجربه نمایند. این احساس موفقیت، یکی از مهم ترین عوامل تقویت انگیزش درونی است و زمینه را برای استمرار یادگیری فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

بازی وارسازی ، فناوری نوین ، انگیزش درونی ، تعامل یادگیرندگان ، یادگیری پایدار