طراحی چارچوب مفهومی برنامه کوچینگ تخصصی مددکاران اجتماعی با تاکید بر ترکیب جلسات فردی و گروهی: رویکردی با هدف ارتقای عملکرد حرفه ای و پیشگیری از فرسودگی شغلی

مددکاران اجتماعی به دلیل ماهیت حرفه خود، به طور مستمر با مسائل پیچیده فردی، خانوادگی و اجتماعی، موقعیت های بحرانی، تعارض های حرفه ای، فشار کاری و تجربه های هیجانی دشوار مواجه هستند. هدف مقاله حاضر، طراحی چارچوبی مفهومی برای برنامه کوچینگ تخصصی مددکاران اجتماعی با تاکید بر تلفیق جلسات فردی و گروهی است. این مقاله با رویکرد مروری تحلیلی و با استفاده از شواهد پژوهشی جدید در زمینه فرسودگی شغلی مددکاران اجتماعی، مداخلات حمایتی، خودمراقبتی، کوچینگ شغلی و سوپرویژن حرفه ای تدوین شده است. بررسی مطالعات نشان می دهد که فشار کاری، تعارض کار و خانواده، فقدان حمایت اجتماعی و شرایط نامناسب سازمانی از عوامل مهم مرتبط با فرسودگی مددکاران اجتماعی هستند، در حالی که تاب آوری، خودمراقبتی، حمایت اجتماعی و منابع سازمانی می توانند نقش محافظتی داشته باشند. بر این اساس، چارچوب پیشنهادی شامل نیازسنجی حرفه ای، تعیین اهداف، کوچینگ فردی، کوچینگ گروهی، تقویت منابع شغلی، نظام ارجاع حرفه ای و ارزیابی فرایند و پیامدها است. در این چارچوب، جلسات فردی برای اهداف اختصاصی و مسائل حساس حرفه ای و جلسات گروهی برای نیازهای مشترک، یادگیری همتایان و تقویت حمایت اجتماعی طراحی می شوند. با توجه به ماهیت مفهومی مقاله، اثربخشی برنامه در کاهش فرسودگی شغلی هنوز قابل نتیجه گیری نیست و نیازمند اجرای آزمایشی و ارزیابی تجربی است.

کلیدواژه ها:

مددکاری اجتماعی ، کوچینگ تخصصی ، فرسودگی شغلی ، کوچینگ تخصصی ، کوچینگ فردی ، کوچینگ گروهی ، عملکرد حرفه ای ، تاب آوری شغلی ، فرسودگی شغلی