تاثیر تربیت دینی در سلامت روان

سلامت روان یکی از بنیادین ترین مولفه های پایداری حیات فردی و جمعی انسان در جهان معاصر به شمار می رود. هدف این پژوهش، تحلیل جامع و ساختاریافته تاثیر تربیت دینی بر ابعاد گوناگون سلامت روان با اتکا به مبانی معرفتی اسلام و رهیافت های روان شناسی نوین است. روش مطالعه در این تحقیق، کیفی و مبتنی بر رویکرد توصیفی تحلیلی با استفاده از اسناد و متون اصیل کتابخانه ای می باشد. یافته های پژوهش مبین آن است که تربیت دینی از طریق معنابخشی به حیات انسانی، تقویت نظام خودکنترلی، فعال سازی رفتارهای تاب آورانه در مواجهه با فشارهای محیطی، و تعمیق روابط انسانی بر پایه مهرورزی، سلامت روان را به صورت پایدار ارتقا می دهد. گزاره های معرفتی دین از قبیل توکل، رضا، تسلیم، و دعا نقش سپری نفوذناپذیر را در پیشگیری از اضطراب مزمن، افسردگی، پوچ گرایی، و تعارض های درون روانی ایفا می نمایند. در این چارچوب، اعمال مناسک دینی موجب تخلیه هیجانات منفی و احیای آرامش باطنی فرد می گردد. نتایج نشان می دهد که ادغام اصولی مولفه های تربیت دینی در ساختارهای تعلیم و تربیت رسمی، موجب صیانت از شخصیت روانی انسان ها در برابر بحران های هویتی و اضطراب های وجودی خواهد شد

کلیدواژه ها:

تربیت دینی ، سلامت روان ، توکل ، تاب آوری ، آرامش درونی ، معنای زندگی ، بهزیستی روان شناختی