واکاوی تاثیر سبک های تدریس معلمان بر کیفیت یادگیری دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سبک های تدریس معلمان بر کیفیت یادگیری دانش آموزان به روش مروری‑تحلیلی انجام شده است. در عصر کنونی، نظام های آموزشی دیگر به دنبال معلمی صرفا «انتقال دهنده دانش» نیستند، بلکه بر نقش تسهیل گری، راهنمایی و طراحی موقعیت های یادگیری تاکید دارند. سبک تدریس، مجموعه ای از رفتارها، روش ها و نگرش های معلم در فرایند آموزش است که می تواند در انگیزه، درک مفاهیم، تفکر انتقادی و ماندگاری اطلاعات در فراگیران تاثیر تعیین کننده ای داشته باشد. در این مقاله، ابتدا مفاهیم بنیادین سبک های تدریس (از سنتی تا فعال) و کیفیت یادگیری تبیین شده، سپس با استناد به نظریه های یادگیری (رفتارگرایی، شناختی، سازنده گرایی و انسان گرایی) و پژوهش های داخلی و خارجی، ارتباط میان هر سبک با ابعاد مختلف یادگیری واکاوی شده است. یافته ها نشان می دهد که سبک های دانش آموز‑محور (مانند تدریس اکتشافی، همیاری و حل مسئله) نسبت به سبک های معلم‑محور (سخنرانی و حفظ محور) تاثیر مثبت تری بر عمق یادگیری، خلاقیت و خودکارآمدی دارند، اما اثربخشی نهایی به عواملی چون پایه تحصیلی، محتوای درس، فرهنگ کلاس و توانمندی معلم در تطبیق سبک با شرایط بستگی دارد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: مدرسه ، سبک تدریس ، دانش آموزان.