نقش روش های فعال یادگیری در افزایش انگیزش و مشارکت دانش آموزان در کلاس ریاضی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی جامع نقش روش های فعال یادگیری در افزایش انگیزش تحصیلی و مشارکت همه جانبه دانش آموزان در کلاس درس ریاضی است. آموزش سنتی ریاضیات به دلیل تکیه بر انتقال مستقیم مفاهیم و حفظ فرمول ها، اغلب به افت انگیزش درونی، افزایش اضطراب و انفعال یادگیرندگان منجر می شود. در مقابل، رویکردهای یادگیری فعال مبتنی بر نظریه سازنده گرایی—نظیر یادگیری مبتنی بر حل مسئله، کلاس درس معکوس، یادگیری مشارکتی و بازی وارسازی—با محوریت بخشی به دانش آموز، یادگیری را به فرایندی پویا، تعاملی و معنادار تبدیل می کنند. روش پژوهش حاضر از نوع مروری-تحلیلی است که با بررسی یافته ها و شواهد تجربی مطالعات معتبر داخلی و بین المللی تدوین شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که کاربست روش های فعال از طریق ارضای نیازهای بنیادین روان شناختی (خودمختاری، شایستگی و تعلق اجتماعی)، بهبود خودکارآمدی و پیوند دادن مفاهیم انتزاعی ریاضی با چالش های جهان واقعی، انگیزش پیشرفت فراگیران را به طور معناداری ارتقا می دهد. علاوه بر این، بسترسازی برای گفتمان ریاضی و تعاملات همتایان در قالب کار گروهی، سبب تقویت درگیری رفتاری، عاطفی و شناختی دانش آموزان شده و پایداری یادگیری و مهارت های حل مسئله را افزایش می دهد. در نهایت، نتایج این پژوهش بر ضرورت بازنگری در الگوهای تدریس سنتی، توانمندسازی معلمان در طراحی محیط های تعاملی و گنجاندن راهبردهای فعال در برنامه ریزی درسی ریاضیات برای ارتقای بازده یادگیری تاکید دارد.کلیدواژه ها: روش های فعال یادگیری، انگیزش تحصیلی، مشارکت دانش آموزان، آموزش ریاضی، یادگیری مشارکتی.