تاثیر روش های تدریس چندحسی و ابزارهای دست ورزی بر ارتقای درک مفهوم عدد و پیشرفت ریاضی در دانش آموزان با کم توانی ذهنی خفیف پایه اول

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی روش های تدریس چندحسی و ابزارهای دست ورزی بر ارتقای درک مفهوم عدد و پیشرفت ریاضی دانش آموزان با کم توانی ذهنی خفیف پایه اول ابتدایی انجام گرفت. یادگیری مفاهیم بنیادین ریاضی در پایه اول، سنگ بنای موفقیت های تحصیلی آتی به شمار می رود؛ با این حال، کودکان با کم توانی ذهنی به سبب محدودیت در کارکردهای اجرایی، حافظه فعال و تفکر انتزاعی، در تبدیل نمادهای مجرد ریاضی به ادراک معنادار مقادیر دچار چالش های اساسی هستند. طرح پژوهش نیمه آزمایشی با ساختار پیش آزمون–پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان با کم توانی ذهنی خفیف پایه اول مدارس استثنایی تشکیل دادند که از میان آن ها نمونه ای هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. برنامه مداخله ای گروه آزمایش شامل پروتکل آموزشی تلفیقی چندحسی (دیداری، شنیداری، لامسه و جنبشی–حرکتی) همراه با به کارگیری ابزارهای دست ورزی ملموس نظیر چوب خط، مکعب های آموزشی، چرتکه و محورهای برجسته بود، در حالی که گروه کنترل آموزش های سنتی را دریافت نمودند. ابزارهای سنجش شامل آزمون محقق ساخته درک مفهوم عدد و آزمون پیشرفت ریاضی پایه اول بودند و تحلیل داده ها از طریق آزمون تحلیل کوواریانس انجام شد. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات درک مفهوم عدد و پیشرفت درس ریاضی گروه آزمایش در پس آزمون نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری یافته است. بر اساس نتایج، ادغام محرک های چندگانه حسی با دست ورزی فیزیکی، فرایند پردازش شناختی را تسهیل کرده و رویکردی کارآمد جهت ارتقای عملکرد ریاضی دانش آموزان با کم توانی ذهنی محسوب می شود.