تحلیل رابطه ذهنیت رشد، خودباوری تحصیلی و انگیزش درونی با پشتکار و موفقیت دانش آموزان
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 4
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CONFTRA02_1790
تاریخ نمایه سازی: 22 شهریور 1405
چکیده مقاله:
موفقیت تحصیلی دانش آموزان پدیده ای چندعاملی است که نمی توان آن را صرفا حاصل توانایی شناختی، کیفیت آموزش یا ویژگی های فردی دانست. در سال های اخیر، توجه پژوهشگران روان شناسی تربیتی به مجموعه ای از سازه های شناختی و انگیزشی معطوف شده است که می توانند نحوه مواجهه دانش آموز با دشواری، شکست، تکلیف و اهداف بلندمدت را تبیین کنند. در میان این سازه ها، ذهنیت رشد، خودباوری یا خودکارآمدی تحصیلی، انگیزش درونی و پشتکار تحصیلی جایگاه ویژه ای دارند؛ زیرا هر یک در سطحی متفاوت از فرایند یادگیری عمل می کنند و در تعامل با یکدیگر می توانند مسیر حرکت دانش آموز از باور به امکان پیشرفت تا تلاش مستمر و در نهایت موفقیت تحصیلی را شکل دهند. مقاله حاضر با رویکرد مروری تحلیلی، رابطه این متغیرها را در چارچوبی یکپارچه بررسی می کند. تحلیل پژوهش های داخلی نشان می دهد که ذهنیت رشد با تغییر برداشت دانش آموز از ماهیت توانایی، شکست و تلاش، زمینه شناختی مناسبی برای استمرار در فعالیت های آموزشی فراهم می کند. این نوع نگرش سبب می شود دشواری تکلیف الزاما به معنای ناتوانی تفسیر نشود، بلکه به عنوان فرصتی برای یادگیری و توسعه توانایی تلقی گردد. در چنین شرایطی، خودباوری تحصیلی می تواند نقش حلقه واسط میان باورهای رشد و رفتارهای واقعی یادگیری را ایفا کند؛ زیرا دانش آموز زمانی برای ادامه تلاش آمادگی بیشتری دارد که توانایی خود برای مواجهه با تکلیف و غلبه بر موانع را باور کند. از سوی دیگر، انگیزش درونی کیفیت انرژی روانی مورد نیاز برای یادگیری را تعیین می کند و هنگامی که فعالیت آموزشی با علاقه، کنجکاوی، احساس شایستگی و انتخاب همراه باشد، استمرار تلاش از وابستگی صرف به پاداش ها و فشارهای بیرونی فاصله می گیرد. پشتکار نیز حلقه رفتاری این زنجیره است و نشان می دهد که باور و انگیزش چگونه در طول زمان به تلاش پایدار، بازگشت پس از شکست و حفظ جهت گیری هدفمند تبدیل می شوند. برآیند این فرایندها در موفقیت تحصیلی، یادگیری عمیق تر، مشارکت آموزشی و عملکرد پایدارتر آشکار می شود. با این حال، شواهد موجود نشان می دهد که هیچ یک از این متغیرها را نمی توان به صورت مستقل و جدا از محیط آموزشی تبیین کرد. سبک تدریس، کیفیت بازخورد، حمایت عاطفی معلم، ساختار ارزشیابی، تجربه موفقیت و فضای روانی کلاس می توانند رابطه میان سازه های فردی و موفقیت تحصیلی را تقویت یا تضعیف کنند. کلمات کلیدی : ذهنیت رشد، خودباوری تحصیلی، خودکارآمدی تحصیلی، انگیزش درونی، پشتکار تحصیلی، موفقیت تحصیلی
نویسندگان