اثربخشی بازی های اصلاحی مبتنی بر نظریه خودتعیین گری در مقایسه با تمرینات اصلاحی عملکردی بر سندرم متقاطع فوقانی

مقدمه و هدف: سندرم متقاطع فوقانی با ناهنجاری های سر به جلو، شانه گرد و کایفوز، یکی از شایع ترین اختلالات اسکلتی-عضلانی در دختران نوجوان است. با وجود اثربخشی تمرینات اصلاحی، پایبندی پایین به درمان به دلیل ماهیت تکراری آن، چالش اصلی محسوب می شود. نظریه خودتعیین گری ارضای نیازهای خودمختاری، شایستگی و ارتباط را شرط انگیزش درونی می داند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی بازی های اصلاحی مبتنی بر این نظریه با تمرینات اصلاحی عملکردی بر سندرم متقاطع فوقانی در دختران ۱۱ تا ۱۳ سال انجام شد.روش ها: مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بر روی ۴۵ دانش آموز (سه گروه ۱۵ نفری) انجام شد. زاویه کایفوز با کایفومتر (پایایی ۰٫۹۲) و زوایای سر و شانه با عکس برداری و نرم افزار اتوکد (پایایی ۰٫۸۵) اندازه گیری شدند. گروه ها به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته) مداخله دریافت کردند. داده ها با تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر و آزمون بونفرونی در سطح ۰٫۰۵ ≥ P تحلیل شدند.یافته ها: هر دو مداخله کاهش معناداری در هر سه مولفه داشتند (۰٫۰۰۱ > P< بازی های اصلاحی مبتنی بر خودتعیین گری در مقایسه با تمرینات عملکردی، کاهش بیشتری در کایفوز (۰۱۴/۰ p=، سر به جلو (۰۰۳/۰ p= و شانه گرد (۰۰۲/۰ P=نشان دادند. پایبندی به درمان در گروه بازی ها (۱۰۰٪) به طور معناداری بیشتر از گروه تمرینات (۷۳٪) بود (۰۰۰/۰ p<نتیجه گیری: بازی های اصلاحی مبتنی بر نظریه خودتعیین گری با ارضای نیازهای روان شناختی، ضمن افزایش انگیزش و پایبندی، اثربخشی بیشتری نسبت به تمرینات سنتی در بهبود سندرم متقاطع فوقانی دختران نوجوان دارند و به عنوان روشی موثر، جذاب و عملی در محیط های آموزشی و درمانی توصیه می شوند.