بررسی نقش فناوری های آموزشی، سواد دیجیتال و یادگیری الکترونیکی در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 15
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CONFTRA02_1702
تاریخ نمایه سازی: 22 شهریور 1405
چکیده مقاله:
تحولات شتابان فناوری اطلاعات و ارتباطات در دهه های اخیر، ساختار، محتوا و شیوه های فرایند یاددهی یادگیری را با تغییرات بنیادین مواجه کرده است. در این میان، فناوری های آموزشی، یادگیری الکترونیکی و سواد دیجیتال از جمله مهم ترین مولفه هایی هستند که می توانند بر کیفیت تجربه یادگیری و در نهایت بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان اثرگذار باشند. عملکرد تحصیلی نیز صرفا به نمرات و نتایج آزمون ها محدود نمی شود، بلکه برآیند مجموعه ای از فرایندهای شناختی، انگیزشی، رفتاری و مهارتی است که در جریان یادگیری شکل می گیرند. هدف مقاله حاضر بررسی تحلیلی نقش فناوری های آموزشی، سواد دیجیتال و یادگیری الکترونیکی در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان و تبیین سازوکارهای ارتباط میان این متغیرهاست. بررسی پژوهش های فارسی موجود نشان می دهد که فناوری زمانی می تواند به ارتقای عملکرد تحصیلی منجر شود که از سطح ابزار فنی فراتر رفته و در قالب یک نظام آموزشی هدفمند، متناسب با نیازهای شناختی و رشدی دانش آموزان و هماهنگ با راهبردهای تدریس مورد استفاده قرار گیرد. فناوری های آموزشی با فراهم کردن امکان ارائه چندرسانه ای محتوا، افزایش تعامل، دسترسی انعطاف پذیر به منابع، ایجاد فرصت برای تمرین و بازخورد و تسهیل یادگیری فعال، ظرفیت قابل توجهی برای بهبود فرایند یادگیری دارند. از سوی دیگر، بهره مندی از این ظرفیت بدون برخورداری از سواد دیجیتال کافی امکان پذیر نیست؛ زیرا دانش آموز باید بتواند اطلاعات را جست وجو و ارزیابی کند، منابع معتبر را از اطلاعات نامعتبر تشخیص دهد، زمان و فعالیت خود را در محیط دیجیتال مدیریت کند و از ابزارها به صورت اخلاقی و هدفمند بهره گیرد. یادگیری الکترونیکی نیز با گسترش مرزهای زمانی و مکانی آموزش، امکان شخصی سازی و تداوم یادگیری را افزایش می دهد، اما اثربخشی آن به کیفیت محتوا، تعامل آموزشی، شایستگی معلم، دسترسی برابر به زیرساخت ها و میزان خودتنظیمی یادگیرنده وابسته است. برآیند مطالعات نشان می دهد که رابطه میان فناوری و عملکرد تحصیلی مستقیم و خودکار نیست، بلکه از مسیر متغیرهایی مانند انگیزش، مشارکت، یادگیری خودراهبر، خودتنظیمی، دسترسی به منابع و کیفیت تعامل آموزشی شکل می گیرد. بنابراین، سیاست گذاری آموزشی باید از نگاه ابزارمحور فاصله گرفته و به سمت طراحی اکوسیستم یادگیری دیجیتال حرکت کند که در آن فناوری، محتوای آموزشی، معلم، دانش آموز، خانواده و زیرساخت در یک نظام منسجم قرار گیرند.کلمات کلیدی : فناوری آموزشی، سواد دیجیتال، یادگیری الکترونیکی، عملکرد تحصیلی، دانش آموزان
نویسندگان
مهین سبزه
۱- معلم مقطع ابتدایی ؛ استان ایلام شهرستان مهران