نقش یادگیری مبتنی بر چالش، رقابت سالم و همکاری در تقویت پشتکار و مهارت های حل مسئله دانش آموزان
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 23
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CONFTRA02_1677
تاریخ نمایه سازی: 22 شهریور 1405
چکیده مقاله:
تحولات معاصر در تعلیم وتربیت، مفهوم یادگیری را از دریافت و بازتولید اطلاعات به فرایندی فعال، مسئله محور و اجتماعی سوق داده است؛ فرایندی که در آن دانش آموز باید بتواند در برابر موقعیت های مبهم و دشوار، راه حل های گوناگون را بررسی کند، از خطا به عنوان بخشی از فرایند یادگیری بهره گیرد، تلاش خود را تداوم بخشد و در تعامل با دیگران به بازسازی دانش و راهبردهای خود بپردازد. در این چارچوب، یادگیری مبتنی بر چالش، رقابت سالم و همکاری را نمی توان سه روش مستقل و منفک دانست، بلکه این سه مولفه در صورت طراحی مناسب می توانند یک نظام یادگیری یکپارچه ایجاد کنند که همزمان ابعاد شناختی، انگیزشی و اجتماعی یادگیری را فعال می سازد. هدف مقاله حاضر تحلیل و ترکیب پژوهش های فارسی و داخلی درباره سازوکارهای اثرگذاری این مولفه ها بر پشتکار و مهارت حل مسئله دانش آموزان است. مرور تحلیلی شواهد نشان می دهد که چالش زمانی به یادگیری عمیق منجر می شود که دشواری تکلیف با سطح توانایی دانش آموز تناسب داشته باشد و در کنار آن، فرصت آزمون راه حل های مختلف، دریافت بازخورد و اصلاح عملکرد وجود داشته باشد. در چنین شرایطی، شکست موقت الزاما به کناره گیری منجر نمی شود، بلکه می تواند به بازنگری راهبرد، افزایش تلاش و شکل گیری احساس توانمندی کمک کند. از سوی دیگر، یادگیری مشارکتی با فراهم کردن دسترسی دانش آموز به دیدگاه های متفاوت، توضیح دادن استدلال برای همسالان، تقسیم مسئولیت و مذاکره درباره راه حل ها، ظرفیت حل مسئله را از سطح فردی به سطح تعاملی گسترش می دهد. شواهد داخلی همچنین نشان می دهد که خودتنظیمی و انگیزش پیشرفت با کیفیت یادگیری ارتباط دارند و پشتکار در کنار سخت کوشی و اعتمادبه نفس، در تبیین عملکرد تحصیلی نقش دارد. با این حال، رقابت تنها زمانی سازنده است که بر پیشرفت، تلاش، رشد فردی و موفقیت گروهی تاکید کند و به مقایسه تحقیرآمیز یا تهدیدکننده تبدیل نشود. برآیند پژوهش ها حاکی از آن است که اثربخشی یادگیری مبتنی بر چالش نه از «سخت تر کردن» فعالیت ها، بلکه از طراحی موقعیت هایی ناشی می شود که در آن چالش، همکاری، رقابت محدود و معنادار، خودتنظیمی، بازخورد و فرصت اصلاح عملکرد در یک چرخه یادگیری قرار گیرند. بر این اساس، نقش معلم از انتقال دهنده پاسخ به طراح و تسهیل گر موقعیت های مسئله محور تغییر می کند و ارزشیابی نیز باید علاوه بر نتیجه نهایی، فرایند تلاش، کیفیت استدلال، اصلاح راهبرد و مشارکت دانش آموز را مورد توجه قرار دهد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
علیرضا عبداللهی هیکل آباد
نویسنده اول