بررسی نقش هوش مصنوعی و ابزارهای آموزشی نوین در کنار روش های تدریس معلم، یادگیری مستقل و مهارت حل مسئله دانش آموزان

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 16

فایل این مقاله در 13 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CONFTRA02_1635

تاریخ نمایه سازی: 22 شهریور 1405

چکیده مقاله:

تحولات شتابان فناوری اطلاعات و ظهور نسل جدید ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، ساختارهای سنتی آموزش و یادگیری را با تغییرات بنیادین مواجه کرده است. در این شرایط، مدرسه دیگر صرفا محیطی برای انتقال خطی اطلاعات از معلم به دانش آموز نیست، بلکه به محیطی پویا برای تعامل، جست وجو، تولید دانش، حل مسئله و یادگیری مادام العمر تبدیل شده است. هوش مصنوعی، سامانه های یادگیری هوشمند، نرم افزارهای آموزشی تعاملی، محیط های یادگیری مجازی، ابزارهای چندرسانه ای و برنامه های شخصی سازی شده می توانند دسترسی دانش آموزان به منابع یادگیری، بازخورد فوری، تمرین متناسب با سطح توانایی و فرصت تجربه مسیرهای گوناگون یادگیری را افزایش دهند؛ با این حال، اثرگذاری این فناوری ها به خود ابزار وابسته نیست و کیفیت طراحی آموزشی، نقش معلم، سطح سواد دیجیتال، خودتنظیمی یادگیرنده و نوع تکلیف آموزشی تعیین می کنند که فناوری در خدمت یادگیری عمیق قرار گیرد یا به عاملی برای وابستگی، یادگیری سطحی و کاهش تلاش شناختی تبدیل شود. یادگیری مستقل نیز زمانی شکل می گیرد که دانش آموز بتواند هدف تعیین کند، منابع مناسب را انتخاب نماید، پیشرفت خود را ارزیابی کند و در برابر دشواری های یادگیری راهبرد مناسب برگزیند. هم زمان، مهارت حل مسئله نیازمند فرصت مواجهه با مسائل اصیل، موقعیت های مبهم، استدلال، آزمون فرضیه ها و ارزیابی راه حل هاست و فناوری می تواند با شبیه سازی و ارائه بازخورد، این فرایند را غنی تر سازد. در مقابل، استفاده بدون راهبری از هوش مصنوعی ممکن است فرایند جست وجو، تحلیل و تولید پاسخ را به ابزار واگذار کند و فرصت تمرین تفکر مستقل را کاهش دهد. بنابراین، مسئله اساسی نه انتخاب میان «معلم» و «فناوری»، بلکه طراحی رابطه ای مکمل میان شایستگی حرفه ای معلم، ظرفیت های هوش مصنوعی، یادگیری مستقل و پرورش حل مسئله است. مقاله حاضر با رویکرد مروری تحلیلی، این رابطه چندبعدی را بررسی کرده و بر ضرورت گذار از فناوری محوری به «یادگیری محوری» تاکید می کند؛ گذاری که در آن فناوری به عنوان ابزار توانمندساز، معلم به عنوان معمار یادگیری و دانش آموز به عنوان کنشگر فعال فرایند آموزشی ایفای نقش می کنند.

نویسندگان

رضا مکرمی

نویسنده اول

سمیرا دیناروند

نویسنده دوم

فرشته قهرمانی

نویسنده سوم

عاطفه ملک محمدی

نویسنده چهارم