نسل دیجیتال، ضرورت تغییرات الگوی یاددهی یادگیری اموزش و پرورش

نسل دیجیتال به نسلی اطلاق می شود که بخش قابل توجهی از زندگی خود را در تعامل با فناوری های دیجیتال، اینترنت، شبکه های اجتماعی و ابزارهای هوشمند سپری می کند. گسترش فناوری های نوین موجب تغییر در شیوه دسترسی به اطلاعات، برقراری ارتباط، حل مسئله و یادگیری دانش آموزان شده است و همین امر ضرورت بازنگری در الگوهای سنتی یاددهی یادگیری را بیش از گذشته آشکار می سازد. در الگوی سنتی، معلم عمدتا نقش انتقال دهنده اطلاعات و دانش آموز نقش دریافت کننده محتوا را دارد، در حالی که نسل دیجیتال به محیط های یادگیری تعاملی، مشارکتی، چندرسانه ای و انعطاف پذیر نیازمند است. استفاده هدفمند از فناوری هایی مانند هوش مصنوعی، واقعیت مجازی، سامانه های یادگیری الکترونیکی و محتوای دیجیتال می تواند فرصت های جدیدی برای شخصی سازی آموزش و افزایش مشارکت دانش آموزان ایجاد کند. با این حال، تحول دیجیتال صرفا به معنای ورود تجهیزات فناوری به مدارس نیست، بلکه نیازمند تغییر نگرش، بازطراحی برنامه درسی، توانمندسازی معلمان و ایجاد زیرساخت های مناسب است. در این میان، توجه به سواد دیجیتال، تفکر انتقادی، خلاقیت، مهارت حل مسئله و اخلاق استفاده از فناوری اهمیت ویژه ای دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی ویژگی های نسل دیجیتال، ضرورت تغییر الگوهای یاددهی یادگیری و شناسایی فرصت ها و چالش های تحول دیجیتال در آموزش و پرورش انجام شده است. نتایج نشان می دهد که نظام آموزشی برای پاسخگویی به نیازهای نسل دیجیتال باید از آموزش حافظه محور فاصله گرفته و به سمت یادگیری فعال، دانش آموزمحور، تعاملی و مبتنی بر فناوری حرکت کند.

کلیدواژه ها:

نسل دیجیتال ، یاددهی یادگیری ، آموزش و پرورش ، فناوری آموزشی ، هوش مصنوعی ، تحول دیجیتال ، یادگیری هوشمند ، معلم ، دانش آموز.