بررسی نقش رابطه عاطفی و آموزشی معلم با دانش آموز در شکل گیری احساس تعلق به مدرسه

احساس تعلق به مدرسه یکی از مولفه های مهم تجربه تحصیلی دانش آموزان و از عوامل موثر بر مشارکت آموزشی، انگیزش تحصیلی، رضایت از محیط مدرسه، سازگاری اجتماعی و استمرار حضور فعال در فرایند یادگیری است. دانش آموز زمانی می تواند مدرسه را محیطی امن، حمایتگر و متعلق به خود بداند که در آن احساس کند دیده می شود، مورد احترام قرار می گیرد، توانایی ها و نیازهایش مورد توجه است و ارتباط معناداری با معلمان و همسالان خود دارد. در این میان، رابطه معلم و دانش آموز جایگاه ویژه ای دارد؛ زیرا معلم یکی از نزدیک ترین و تاثیرگذارترین بزرگسالان در محیط مدرسه است و کیفیت تعامل او با دانش آموز می تواند نگرش دانش آموز نسبت به مدرسه را به شکل قابل توجهی تحت تاثیر قرار دهد. رابطه عاطفی مناسب میان معلم و دانش آموز، احساس امنیت، پذیرش، ارزشمندی و حمایت را در دانش آموز تقویت می کند و رابطه آموزشی مطلوب نیز با ایجاد فرصت مشارکت، ارائه بازخورد سازنده، توجه به تفاوت های فردی و فراهم کردن شرایط یادگیری موفق، زمینه شکل گیری نگرش مثبت نسبت به مدرسه را فراهم می سازد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش رابطه عاطفی و آموزشی معلم با دانش آموز در شکل گیری احساس تعلق به مدرسه انجام شده است. روش پژوهش حاضر توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع علمی و مبانی نظری حوزه تعلیم و تربیت، روان شناسی تربیتی و روابط مدرسه ای است. یافته های این بررسی نشان می دهد که رابطه مثبت معلم و دانش آموز از طریق افزایش احساس امنیت روانی، اعتماد، خودکارآمدی، مشارکت کلاسی، انگیزش، رضایت از مدرسه و تجربه موفقیت تحصیلی می تواند احساس تعلق دانش آموز به مدرسه را تقویت کند. همچنین مشخص شد که رابطه عاطفی و رابطه آموزشی دو فرایند جدا از یکدیگر نیستند، بلکه به صورت متقابل عمل می کنند. معلمی که رابطه انسانی مثبت و محترمانه ای با دانش آموز برقرار می کند، زمینه بهتری برای یادگیری ایجاد می نماید و یادگیری موفق نیز می تواند کیفیت رابطه دانش آموز با مدرسه را افزایش دهد. بر این اساس، توجه به کیفیت رابطه معلم و دانش آموز باید یکی از محورهای اصلی برنامه های آموزشی و تربیتی مدارس باشد.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: رابطه معلم و دانش آموز ، احساس تعلق به مدرسه ، رابطه عاطفی ، رابطه آموزشی ، انگیزش تحصیلی