تاثیر روش های تدریس خلاق ادبیات بر انگیزش تحصیلی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های تدریس خلاق بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان در درس ادبیات فارسی انجام شد. ادبیات فارسی به عنوان بستری غنی از مفاهیم فرهنگی و عاطفی، نقشی اساسی در رشد شناختی و ذوقی دانش آموزان ایفا می کند؛ با این حال، استفاده از الگوهای سنتی و حافظه محور در اغلب موارد موجب کاهش اشتیاق و انگیزه یادگیرندگان می شود. روش های تدریس خلاق—نظیر بدیعه پردازی، درام آموزشی، داستان گویی دیجیتال و یادگیری مبتنی بر بازی—با تبدیل کلاس درس به محیطی تعاملی، پویا و مسئله محور، زمینه ارضای نیازهای بنیادین روان شناختی از جمله خودمختاری، شایستگی و ارتباط اجتماعی را فراهم می آورند. در این مقاله مروری-تحلیلی، با بررسی مبانی نظری انگیزش و مرور شواهد تجربی سال های اخیر، سازوکارهای اثرگذاری فنون نوآورانه آموزشی بر ابعاد انگیزش تحصیلی (درونی و بیرونی) تبیین شد. یافته های مستخرج از پژوهش ها حاکی از آن است که تلفیق شیوه های نوین تدریس با مفاهیم ادبی، علاوه بر افزایش درک عمیق متون و درگیری فعالانه در فرایند یادگیری، خودکارآمدی تحصیلی و سرزندگی کلاسی را به طور معناداری ارتقا می دهد. همچنین، بهره گیری از رویکردهای چندرسانه ای و روش های مشارکتی، اضطراب کلاسی را کاهش داده و نگرش مثبت به ادبیات را تقویت می کند. بنابراین، بازنگری در راهبردهای تدریس معلمان و تجهیز آنان به شیوه های خلاقانه و جذاب آموزشی می تواند تحولی پایدار در انگیزش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایجاد کند و بستر مناسبی را برای شکوفایی خلاقیت ادبی و تعالی فکری آنان به ارمغان آورد.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس خلاق ، انگیزش تحصیلی ، آموزش ادبیات ، یادگیری فعال ، خودکارآمدی ادبی.