تلفیق بازی سازی و داستان سرایی دیجیتال در فرایند یادگیری

پژوهش حاضر با هدف تبیین جایگاه و کارکرد تلفیقی بازی سازی و داستان سرایی دیجیتال در فرایند یادگیری و بررسی ظرفیت این دو رویکرد در بهبود انگیزه، مشارکت، درگیری شناختی و یادگیری معنادار، به روش مرور نظام مند انجام شد. با توجه به پراکندگی و تنوع روش شناختی پژوهش های این حوزه و کمبود مطالعات تلفیقی، به کارگیری این روش می تواند شکاف های دانشی موجود را آشکار ساخته و زمینه را برای ارائهی مدلی منسجم فراهم آورد. پروتکل این مرور بر اساس بیانیهی PRISMA (Moher et al., ۲۰۰۹) تدوین شد. جستجوی نظام مند در پایگاه های دادهی معتبر بین المللی و داخلی انجام شد. معیارهای ورود شامل مطالعاتی بود که به کارگیری بازی سازی، داستان سرایی دیجیتال یا تلفیق آن ها را در فرایند یادگیری بررسی کرده باشند. فرایند انتخاب مطالعات در چهار مرحله و بر اساس نمودار جریان PRISMA (Page et al., ۲۰۲۱) انجام شد. برای ترکیب داده ها، از رویکرد ترکیبی و سنتز روایی استفاده گردید (Popay et al., ۲۰۰۶). یافته ها نشان داد بازی سازی با اندازهی اثر متوسط تا بزرگ (g ≈ ۰.۳۸ تا ۰.۸۲) و داستان سرایی دیجیتال با اندازهی اثر کوچک تا متوسط (۰.۴۰ برای پیامدهای شناختی و ۰.۴۷۹ برای پیامدهای عاطفی) بر بهبود یادگیری موثرند. تلفیق این دو رویکرد، با ایجاد هم افزایی، می تواند به افزایش انگیزهی درونی، بهبود عملکرد تحصیلی، تقویت همکاری و توسعهی مهارت های قرن بیست یکم منجر شود. با این حال، شکاف عمده در کمبود پژوهش های تلفیقی نظام مند، طولی و با روش شناسی قوی در این حوزه احساس می شود.کلیدواژه ها: بازی سازی، داستان سرایی دیجیتال، یادگیری، هم افزایی، بهبود عملکرد تحصیلی