تاثیر فناوری های دیجیتال بر توسعه مهارت های یادگیری خودراهبر

گسترش فناوری های دیجیتال، شیوه های سنتی آموزش و یادگیری را با تحولات گسترده ای مواجه کرده است. ابزارهایی مانند اینترنت، تلفن های هوشمند، رایانه، سامانه های مدیریت یادگیری، کتاب های الکترونیکی، دوره های آنلاین و نرم افزارهای آموزشی امکان دسترسی سریع و گسترده به منابع علمی و آموزشی را فراهم کرده اند. یکی از مهم ترین پیامدهای استفاده هدفمند از این فناوری ها، تقویت یادگیری خودراهبر و افزایش استقلال یادگیرندگان در مدیریت فرایند یادگیری است. یادگیری خودراهبر فرایندی است که طی آن فرد نیازهای آموزشی خود را شناسایی کرده، اهداف مشخصی تعیین می کند، منابع مناسب را انتخاب می نماید، فعالیت های یادگیری را برنامه ریزی و اجرا کرده و در نهایت میزان پیشرفت خود را ارزیابی می کند. فناوری های دیجیتال با فراهم کردن دسترسی انعطاف پذیر به اطلاعات، امکان انتخاب محتوای متناسب با نیاز و سرعت یادگیرنده، ارائه بازخورد سریع و ایجاد فرصت های متنوع برای تمرین و خودارزیابی، می توانند این مهارت ها را تقویت کنند. همچنین محیط های یادگیری دیجیتال به دانش آموزان و دانشجویان کمک می کنند تا مسئولیت بیشتری در قبال یادگیری خود بر عهده بگیرند. با وجود این، استفاده نادرست از فناوری ممکن است پیامدهایی مانند حواس پرتی، کاهش تمرکز، وابستگی به ابزارهای دیجیتال و مواجهه با اطلاعات نامعتبر را به دنبال داشته باشد. بنابراین تاثیر فناوری های دیجیتال بر یادگیری خودراهبر به نحوه استفاده، سطح سواد دیجیتال، توانایی مدیریت زمان و حمایت آموزشی بستگی دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش فناوری های دیجیتال در توسعه مهارت های یادگیری خودراهبر و شناسایی فرصت ها و چالش های مرتبط با آن انجام شده است. نتایج نشان می دهد که استفاده برنامه ریزی شده و هدفمند از فناوری های دیجیتال می تواند موجب افزایش استقلال، انگیزه، خودتنظیمی، مدیریت زمان، مهارت جست وجوی اطلاعات و توانایی خودارزیابی یادگیرندگان شود.کلمات کلیدیفناوری های دیجیتال، یادگیری خودراهبر، یادگیری خودتنظیم، آموزش دیجیتال، استقلال یادگیری، سواد دیجیتال، مهارت های یادگیری.