تحلیل نشانه شناختی مولفه های بصری آیین سینه زنی سنتی بوشهر و کاربرد آن در طراحی هویت بصری شهری (مطالعه موردی: محله کوتی بوشهر)

آیین سینه زنی بوشهر، به عنوان یکی از پرشورترین و ریشه دارترین اشکال عزاداری در فرهنگ شیعی، متنی غنی از نشانه ها و معانی را در خود نهفته دارد. این پژوهش با رویکردی نشانه شناختی، به کاوش در لایه های معنایی این آیین و تحلیل عناصر آن در قالب یک نظام نشانه ای می پردازد. هدف اصلی، تبیین چگونگی شکل گیری و انتقال معانی در سینه زنی بوشهر و درک نسبت آن با مفاهیم بنیادین سوگ و هویت در بستر فرهنگی این منطقه است. این تحقیق با الهام از نظریه های نشانه شناسی، به ویژه رویکردهای مرتبط با تحلیل نشانه های فرهنگی و آیین ها، تلاش می کند تا ساختار درونی سینه زنی را بشناسد و ارتباط میان اجزای ظاهری و معانی باطنی آن را آشکار سازد. داده های پژوهش از طریق مشاهده مستمر، مصاحبه با ذاکران و شرکت کنندگان، و بررسی اسناد و متون مرتبط با این آیین گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهند که سینه زنی بوشهر، فراتر از یک مراسم صرفا مذهبی، یک پدیده فرهنگی پیچیده است که در آن، بدن، صدا، حرکت، فضا و زمان، همگی در فرآیند خلق و بازنمایی معنا نقش دارند. تحلیل نشانه ها در این آیین، امکان فهم عمیق تری از مفاهیمی چون اتحاد جمعی، تجسد درد، و یادآوری حماسه کربلا را فراهم می آورد. این پژوهش همچنین به رابطه میان نشانه های سینه زنی و نشانه های معماری، به ویژه فضاهای طاق دار و تکیه ها، در ایجاد فضایی مناسب برای این آیین می پردازد. نتایج این تحقیق می تواند به درک بهتر این میراث فرهنگی و حفظ و انتقال آن به نسل های آتی کمک نماید.

کلیدواژه ها:

سینه زنی بوشهر ، نشانه شناسی ، آیین ، عزاداری ، فرهنگ ، هویت ، سوگ