تحلیل پوشاک مردان در نقوش شکارگاه منسوجات دوره صفوی با رویکرد تاریخی و بصری

دوره ی صفویه، عصر اعتلای طراحی فرش و قالی بافی است. در میان نقش مایه های موجود در این عصر، نقوش انسانی یکی از نقوش فرش های صفوی است که مبین هنر با شکوه و اصیل ایرانی می باشد. پوشاک بخشی از نقوش انسانی است که قطعا نوع فرم پوشش طراحی شده بر پیکره ها خود دلیلی داشته است. یکی از نمونه فرش های بر جای مانده از عهد صفوی، فرشی با نقش شکارگاه است که در موزه پولدی پتزولی ایتالیا نگه داری می شود. این فرش مزین به نقوش انسانی است که ترکیب قرارگیری پیکره های انسانی با پیکره های حیوانی، نقش شکارگاه را پدید آورده است. با آنکه پیکره های انسانی در حال انجام یک کار مشترک به نام شکار هستند اما پوشش آنها متنوع ترسیم شده است. حال سوال این است «پوشاک پیکره های فرش شکارگاه تا چه میزان تحت تاثیر فرهنگ پوشش عصر صفوی طراحی شده است؟». فرض بر آن است که با توجه به تنوع پیکره حیوانی، هنرمند از پوشاک زمان خود به عنوان نماد برای نمایش منزلت افراد در فرش شکارگاه بهره برده است. هدف از پژوهش پیش رو واکاوی میزان ارتباط فرم پوشاک با منزلت افراد در دربار صفوی است. پژوهش در حوزه ی مذکور در مطالعات جامعه شناسی کارآمد خواهد بود. روش پژوهش از نوع توصیفی - تحلیلی بوده و شیوه ی گردآوری اطلاعات از نوع کتابخانه ای می باشد. نتایج این پژوهش بر این نکته اذعان دارد که هنرمندان صفوی در بافت فرش های شکارگاهی از پوشش زمانه خود الهام گرفته و نظر شخصی خود را ملاک طراحی پوشاک در پارچه قرار نمی دادند.

کلیدواژه ها:

دوره صفویه ، هنر قالی بافی ، پوشاک مردان ، نقوش شکارگاه ، نمادشناسی