یک چارچوب هوشمند چندوجهی مبتنی بر هوش مصنوعی و فناوری پوشیدنی برای تشخیص زودهنگام و پیشگیری از تشدید حملات پانیک

حملات پانیک را میتوان یکی از دشوارترین و ناتوان کننده ترین تجربیاتی دانست که در دل اختلالات اضطرابی رخ می دهد. این حملات معمولا بدون هشدار قبلی و به صورت ناگهانی آغاز می شوند؛ ترس شدید همراه با احساس از دست دادن کنترل بر بدن، به همراه مجموعه ای از واکنش های فیزیولوژیکی که فرد را کاملا غافلگیر می کند. جالب اینجاست که با وجود اینکه این حملات به ندرت خطر مستقیمی برای جان فرد ایجاد می کنند، شدت علائم جسمی و روانی آنها آنقدر بالاست که بسیاری از افراد در لحظه وقوع گمان می کنند دچار سکته قلبی یا خفگی شده اند و در آستانه یک وضعیت اورژانسی پزشکی قرار دارند. نکته ای که در روش های فعلی مدیریت این حملات به چشم می خورد این است که بیشتر آنها زمانی وارد عمل می شوند که علائم قبلا شدت گرفته اند. درمان های روان شناختی، تمرین های تنفسی، تکنیک های آرام سازی و در مواردی داروهای تجویزی، همگی از ابزارهایی هستند که معمولا پس از شروع حمله به کار گرفته می شوند. این روش ها اگرچه موثر واقع می شوند اما یک خلا اساسی همچنان باقی مانده است؛ نبود سامانه ای هوشمند که بتواند نشانه های اولیه ی نزدیک شدن حمله را زودتر تشخیص دهد و به فرد فرصت مداخله بدهد پیش از آنکه اوضاع از کنترل خارج شود. با در نظر گرفتن همین خلا در این پژوهش چارچوبی مفهومی تحت عنوان Pre-attack معرفی می شود. ایده اصلی پشت این چارچوب این است که با ترکیب فناوری پوشیدنی، حسگرهای زیستی، هوش مصنوعی و یک ارزیابی کوتاه از وضعیت روانی کاربر بتوان امکان پیش بینی نزدیک شدن حمله را مورد بررسی قرار داد. در عمل این سیستم داده های فیزیولوژیکی متنوعی را زیر نظر می گیرد؛ از ضربان قلب و تغییر پذیری آن گرفته تا الگوی تنفس، فعالیت سیستم عصبی خودکار، هدایت الکتریکی پوست و چند پارامتر قابل اندازه گیری دیگر. این داده ها در کنار اطلاعات ذهنی و لحظه ای که از خود کاربر گرفته می شود تحلیل می شوند تا تصویر کامل تری از وضعیت فرد به دست آید. اما آنچه این سیستم را از رویکردهای مشابه متمایز می کند، مفهومی است که Personalized Pre-Panic Signature یا به اختصار PPS نامیده می شود؛ یعنی امضای اختصاصی پیش از پانیک. برخلاف رویکردهای رایج که یک الگوی عمومی را برای همه افراد در نظر می گیرند، این سیستم تلاش می کند الگوی منحصر به فرد هر فرد را از طریق یادگیری مستمر شناسایی کند و تصمیمات خود را بر پایه ی تغییرات شخصی همان فرد نه یک میانگین کلی اتخاذ کند. در نهایت باید تاکید کرد که آنچه در این پژوهش ارائه می شود صرفا یک چارچوب اولیه است؛ گامی نخستین در مسیر توسعه ی یک سامانه سلامت دیجیتال پیشگیرانه که البته پیش از هرگونه کاربرد عملی نیازمند طی مراحل اعتبارسنجی بالینی است. تنها پس از گذر از این مرحله می توان از آن به عنوان ابزاری کمکی در مدیریت حملات پانیک بهره برد.

کلیدواژه ها:

حمله پانیک ، هوش مصنوعی ، فناوری پوشیدنی ، سلامت دیجیتال ، حسگر زیستی ، تشخیص زودهنگام ، پزشکی شخصی