بررسی تاثیر زیرساخت دیجیتال بر عملکرد نوآوری، با نقش واسطه ای نوآوری دیجیتال و نقش تعدیل گری دانش الکترونیکی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر زیرساخت دیجیتال بر عملکرد نوآوری با نقش واسطه ای نوآوری دیجیتال و نقش تعدیل گری دانش الکترونیکی در شرکت های کوچک و متوسط ایرانی انجام شده است. با توجه به اهمیت روزافزون تحول دیجیتال در اقتصاد دانش بنیان و خلا پژوهشی موجود در ادبیات داخلی در زمینه ی بررسی هم زمان تعامل این سه متغیر، این مطالعه به دنبال ارائه ی مدلی یکپارچه برای تبیین سازوکار تاثیرگذاری زیرساخت های دیجیتال بر نوآوری در بافت خاص اقتصاد ایران است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث روش گردآوری داده ها توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی است که با رویکرد کمی انجام شده است. جامعه ی آماری پژوهش را مدیران، معاونان و کارشناسان ارشد فعال در حوزه ی فناوری اطلاعات و نوآوری در شرکت های کوچک و متوسط مستقر در شهرک های صنعتی و پارک های علم و فناوری شهر تهران تشکیل می دهند که با استفاده از روش نمونه گیری غیرتصادفی در دسترس، ۲۵۰ پرسشنامه ی معتبر جمع آوری گردید. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه ی استاندارد بود که روایی و پایایی آن تایید شد و داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی تحلیل گردیدند. یافته ها نشان داد که زیرساخت دیجیتال تاثیر مثبت و معناداری بر نوآوری دیجیتال و عملکرد نوآوری دارد و نوآوری دیجیتال نقش واسطه ای را در این رابطه ایفا می کند. همچنین دانش الکترونیکی تاثیر مستقیمی بر عملکرد نوآوری داشت، اما نقش تعدیل گری آن در رابطه ی بین زیرساخت دیجیتال و عملکرد نوآوری تایید نشد که این موضوع بیانگر نرسیدن سطح دانش الکترونیکی به آستانه ی تاثیرگذاری در بافت ایران است. در مجموع، پژوهش حاضر نشان داد که زیرساخت دیجیتال موتور محرک نوآوری در شرکت های کوچک و متوسط ایرانی است، اما این تاثیر بدون توسعه ی هم زمان قابلیت های نوآوری دیجیتال و دانش الکترونیکی ناقص خواهد بود و سیاست گذاران باید از تامین صرف سخت افزار به توانمندسازی نیروی انسانی در حوزه های تخصصی دیجیتال حرکت کنند. شرکت هایی که میان زیرساخت، نوآوری و دانش هم افزایی ایجاد کنند، می توانند به موتورهای رشد اقتصاد دانش بنیان کشور تبدیل شوند.

کلیدواژه ها:

زیرساخت دیجیتال ، عملکرد نوآوری ، نوآوری دیجیتال ، دانش الکترونیکی