بررسی تاثیر مدیریت استراتژیک بر تعادل کار و زندگی در راستای توسعه پایدار شهری و رضایت شغلی کارکنان سازمان

یکی از بزرگ ترین مشکلاتی که به طور تقریبی هر انسان شاغلی از آن شاکی است، نبود تعادل بین فعالیت در محیط کاری و خانوادگی است. یکی از مهم ترین مسائل در میان کارکنان سازمان ها، برقراری تعادل بین کار و خانواده است که به نظر می رسد توجه به آن و شناخت راهکارهای بهبود آن، در راستای اعتلای فرهنگ خانواده و جامعه، می تواند اثربخش باشد. در جامعه امروز ایده مدیریت شغل پراسترس و همچنین اختصاص زمان به خانواده قطعا به چالشی عمده تبدیل شده است. تعادل بین کار و خانواده یکی از متغیرهایی است که اخیرا به لحاظ اهمیت، مورد توجه بسیاری از مدیران که درصدد ارتقای کیفیت منابع انسانی خود هستند، قرار گرفته است؛ اگر رابطه بین کار و زندگی خانوادگی مدیریت نشود، تداخل بین آنها زیان های جبران ناپذیری برای فرد، سازمان و جامعه به دنبال خواهد داشت. تداخل بین کار و زندگی یکی از مهم ترین شاخص هایی است که با میزان رضایت شغلی و رضایت از زندگی در ارتباط است. تداخل کار و زندگی زمانی رخ می دهد که وظایف شغلی از وقت، انرژی و تعهد فرد می کاهد و در نتیجه توانایی فرد برای ایفای نقش های خانوادگی کاهش می یابد. این تحقیق بر مبنای ماهیت، از نوع آمیخته (کیفی کمی)، بر مبنای هدف، از نوع کاربردی و بر مبنای روش، توصیفی از نوع پیمایشی است. برای شناسایی رهیافت های بهبود تعادل بین کار و خانواده از روش دلفی استفاده شده، تحلیل داده ها نشان داد که از بین رهیافت های بهبود تعادل بین کار و خانواده در سازمان ها وضعیت استخدامی باثبات کارمند و امنیت شغلی، فرهنگ سازمانی مبتنی بر ارزش های اسلامی و مهارت و تخصص بالای کارکنان دارای بالاترین میانگین رتبه بودند.

کلیدواژه ها:

مدیریت استراتژیک ، تعادل کار و زندگی ، رضایت شغلی