تحلیل نفس هوش مصنوعی تجسم یافته در بهینه سازی زیرساخت های ارتباطی و خودمختاری عملیاتی در ماموریت های فضای دوردست

با گسترش برنامه های اکتشافی در منظومه شمسی محدودیت های سنتی در سیستم های ارتباطی و کنترل از راه دور، مانع اصلی دستیابی به ماموریت های پایدار و طولانی مدت هستند. این مقاله به بررسی ظهور پارادایم جدید هوش مصنوعی فیزیکی (Physical (Al) و نقش آن در حل چالش های ارتباطی در فضا می پردازد. برخلاف مدل های هوش مصنوعی سنتی، هوش مصنوعی فیزیکی با ادغام محاسبات لبه ای (Edge Computing) و درک مستقیم محیط فیزیکی قادر است تاخیرهای ناشی از فاصله را مدیریت کرده و تصمیم گیری های خودمختار را در سطح سخت افزار انجام دهد. در این پژوهش مدل های ریاضی تعامل بین هوش تجسم یافته و لینک های ارتباطی لیزری و رادیویی مورد تحلیل قرار می گیرند. یافته ها نشان می دهد که انتقال از کنترل متمرکز زمینی به سیستم های هوشمند توزیع شده نه تنها پهنای باند موثر را افزایش می دهد، بلکه تاب آوری سیستم های فضایی را در برابر نویزهای کیهانی و نقص های سخت افزاری به طور چشمگیری بهبود می بخشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی فیزیکی ، ارتباطات فضایی ، خودمختاری ، رباتیک ، محاسبات لبه ای در فضا ، اکتشافات فضای دور دست