چارچوب زمان بندی آگاه از انرژی در شبکه سیار دانشگاهی با رویکرد معماری سازمانی: مطالعه موردی دانشگاه پیام نور عسلویه

گسترش سریع شبکه های نسل پنجم و حرکت به سوی نسل های پیشرفته تر ارتباطات سیار امکان ارائه خدمات پرظرفیت کم تاخیر و قابل اعتماد را فراهم کرده است. با وجود این همین تحول باعث افزایش محسوس مصرف انرژی در زیرساخت های شبکه شده است. بخش مهمی از این مصرف انرژی به شبکه دسترسی رادیویی و تجهیزات وابسته به آن مربوط است و در صورت نبود سازوکارهای کنترلی هوشمند می تواند هزینه های عملیاتی و پیامدهای زیست محیطی قابل توجهی ایجاد کند. این پژوهش با هدف ارائه رویکردی برای زمان بندی و کاهش انرژی مصرفی در شبکه های سیار، با تمرکز بر دانشگاه پیام نور عسلویه به عنوان مطالعه موردی تدوین شده است. ابتدا با مرور مطالعات اخیر در حوزه بهره وری انرژی، مدیریت منابع و رایانش لبه های سیار چارچوب نظری مناسب برای تحلیل مسئله استخراج شده است. سپس با بهره گیری از زمان بندی هوشمند و الگوریتم های یادگیری تقویتی مدلی برای تخصیص بهینه منابع و تغییر پویای وضعیت ایستگاه های پایه پیشنهاد می شود. چارچوب پیشنهادی در سه لایه زیرساخت، مدیریت و هوشمندی طراحی شده و تلاش می کند ضمن حفظ کیفیت خدمت و کاهش تاخیر مصرف انرژی شبکه را به حداقل برساند. نتایج تحلیلی نشان می دهد که سیاست های زمان بندی تطبیقی و مدیریت پویای منابع می توانند در محیط های دانشگاهی به کاهش معنادار مصرف انرژی و بهبود کارایی شبکه منجر شوند. افزون بر ارائه یک مدل فنی، این پژوهش با رویکرد معماری سازمانی کاهش انرژی شبکه را در راستای اهداف راهبردی و توسعه پایدار سازمان تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

بهره وری انرژی ، زمان بندی ، منابع شبکه های سیار ، نسل پنجم ، رایانش لبه های سیار ، یادگیری تقویتی ، عمیق ، برش بندی شبکه ، مدیریت انرژی ، شبکه ، معماری سازمانی ، شبکه دانشگاهی