سیر تحول ساختاری و معنایی مضامین اسطوره ای در نقاشی معاصر

این پژوهش به بررسی سیر تحول ساختاری و معنایی مضامین اسطوره ای در نقاشی معاصر می پردازد و چگونگی انطباق روایات سنتی با بافت های زیبایی شناختی و اجتماعی سیاسی مدرن را مورد واکاوی قرار می دهد. با تکیه بر نظریه ترامتنیت بیش متنیت ژرار ژنت و رویکرد نشانه شناختی رولان بارت به اسطوره، این تحقیق چرخش پارادایمیک از بازنمایی وفادارانه به سمت اسطوره پردازی انتزاعی، کنایی و واسازی شده را تحلیل می کند. پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی کیفی و تحلیل بصری تطبیقی، نمونه های گزینش شده ای از آثار نقاشی معاصر را بررسی می نماید. یافته های پژوهش نشان می دهد که بر خلاف هنر کلاسیک که از اسطوره ها به عنوان روایت های مطلق، تک صدا و مقدس بهره می برد، نقاشان معاصر اسطوره را به عنوان ابزاری چندصدا و پاره پاره برای بازتعریف هویت، مقاومت فرهنگی و تاملات روان شناختی به کار می گیرند. هنرمندان با دگرگون کردن کهن الگوهای اسطوره ای سنتی (مانند تغییر لحن از حماسی به تراژیک یا هجو آمیز) میراث گذشته را برای مواجهه با بحران های دوران معاصر بازتعریف می کنند. در نهایت این مقاله نشان می دهد که اسطوره در نقاشی معاصر حفظ ایستای گذشته نیست بلکه بستری پویا برای گفتگوی بینامتنی است که حافظه فرهنگی را به زبان تجسمی امروز پیوند می زند.

کلیدواژه ها:

نقاشی معاصر ، بازنمایی اسطوره ای ، ترامتنیت ، نشانه شناسی ، هویت فرهنگی