تغییرات دستوری و نحوی زبان فارسی در صد سال اخیر: رویکرد پیکره بنیاد

زبان فارسی در سده اخیر دستخوش دگرگونی های چشمگیری در سطوح دستوری و نحوی شده است که بازتابی از تحولات اجتماعی، فناورانه و ارتباطی جامعه ایرانی است. پژوهش حاضر با رویکردی در زمانی و بر پایه روش شناسی پیکره بنیاد مهم ترین این دگرگونی ها را در پنج حوزه اصلی بررسی می کند: تحول در نظام فعلی و وجه، نمایی تغییر در ساختارهای پرسشی و نفی، تحول در نظام گروه اسمی و حرف اضافه ای، دگرگونی های ترتیب واژگانی و ساخت، اطلاعات و فرایند دستوری شدگی. یافته ها نشان می دهد که زبان فارسی از الگوی نحوی ترکیبی به تحلیلی تر حرکت کرده است و شاهد دستوری شدگی عناصری همچون «داشتن» به عنوان فعل معین وجهی و پیشوند می به عنوان نمود استمراری هستیم. همچنین تاثیر زبان های بیگانه به ویژه انگلیسی همراه با سیاست های آکادمی زبان فارسی و گسترش رسانه های اجتماعی و هوش مصنوعی نقش تعیین کننده ای در شتاب بخشی به این تغییرات ایفا کرده است. این پژوهش نشان می دهد که تغییرات دستوری و نحوی زبان فارسی نه تنها منعکس کننده نیازهای ارتباطی گویشوران بلکه بازتابی از فرایندهای فرهنگی، اجتماعی و فناورانه در جامعه معاصر ایران است.

کلیدواژه ها:

تغییرات در زمانی ، دستور زبان فارسی ، نحو ، فارسی ، دستوری ، شدگی ، پیکره ، بنیادی ، زبان شناسی اجتماعی ، تحول نحوی